2 x Wit Licht in 4 dagen

Qball sponsort al jaren de website van War Child. Met pieken is het gigantisch druk en loopt mijn mailbox over van de verzoekjes en als het echt heel belangrijk is worden we ook gebeld. Tussen de spanning van de werkzaamheden hangt toch altijd wel een ontspannen sfeer, de verzoeken zijn altijd vriendelijk en vol enthousiasme wordt gereageerd als we weer e.a. voor elkaar krijgen in korte tijd. Als dank voor onze inzet kregen we van War Child kregen een uitnodiging voor de publiekspremiére van Wit Licht in het prachtige Tuschinski theater in Amsterdam. De symbolische dresscode voor die avond was Peace.

Ik maakte me een beetje druk over wat ik aan zou trekken (daar ben je tenslotte vrouw voor (a)), maar uiteindelijk heb ik me met accessoires aan de symbolische dresscode gehouden. Mijn moeder kwam oppassen en Roy en ik gingen met het OV naar Amsterdam. Toen we aankwamen stond er al een rij mensen buiten en de deuren waren net open gegaan. Ik zag wat bekende War Childers op het moment dat we binnen kwamen, klein praatje hier en daar en net toen we de garderobe zochten liepen we Marco tegen het lijf. Snel een kus en een knuffel en weg was hij weer, onze gedreven War Child ambassadeur. Roy en ik zochten een plaatsje op in de zaal en we lazen vol aandacht het KON magazine. Langzaam vulde de zaal zich, er kwamen weer wat bekende War Childers voorbij, dus ook hier nog een keer een kort praatje. Leuk om de mensen weer even te zien! Mark Vogt (algemeen directeur War Child) hield een korte toespraak en daarna begon de film Wit Licht.

Natuurlijk had ik zo hier en daar gehoord wat verschillende fans vertelden en schreven over de film, ook had ik de kritieken die in de recensies stonden gelezen, maar ik probeerde toch blanco naar de film te kijken. Ik wilde mijn eigen mening vormen en me niet laten leiden door de subjectieve meningen van anderen. Vrij snel zat ik helemaal in het verhaal, schrok van de heftige scénes en merkte af en toe best spanning in mijn lijf als de verhaallijn me meevoerde. Met name de verhaallijn rondom Abu heeft me geraakt. Je kan je haast niet voorstellen dat kinderen dit meemaken, helaas is het bittere werkelijkheid voor 250.000 kindsoldaten wereldwijd… De scéne waarin Abu uiteindelijk vertelt wat er op de avond van zijn ontvoering is gebeurd vond ik hartverscheurend…

Doordat we vanuit ons bedrijf werkzaamheden verrichten voor War Child ben ik me meer gaan verdiepen in de werkwijze en projecten van War Child en ik lees regelmatig de artikelen op de website over de nu lopende conflicten. Maar ik merkte pas na het zien van de film dat de feiten rondom de problematiek van kindsoldaten (en kinderen in oorlogsgebieden) echt goed onder mijn neus werden gewreven. Als je een interview leest probeer je jezelf een voorstelling te maken, maar dat lukt niet altijd. Het is vreselijk als je het leest, maar uiteindelijk ebt het helaas ook weer weg. Ik merk wel dat de beelden van de film me bezig houden de afgelopen paar dagen. Ik heb de film nu twee keer gezien in vier dagen en de tweede keer zag ik meer details die de eerste keer waren ontschoten. De kritieken die zijn ge-uit in de media vind ik erg kortzichtig en zijn vaak alleen gericht op Marco’s acteerprestaties. Ik vind het erg jammer dat in de meeste gevallen niet geschreven is over het doel van de film, want ik ben van mening dat het doel om de aandacht te vestigingen op de kindsoldaten problematiek meer dan bereikt is. Marco, jij en iedereen die heeft meegewerkt aan deze film; ik heb diep respect voor jullie!