53N8MIS

Wat een bofkont was ik deze week. En wat een Schat van een vriendin is Daniëlle. Afgelopen week liepen verschillende acties op radio538 waarmee je kaartjes kon winnen voor de 53N8MIS. Omdat Marco zou optreden belden vele van ons zich arm naar het speciale 0909 nummer of spamden we vrienden, collega’s of zelfs collega’s van vrienden plat met een zelfgemaakte kerst e-card. Via MSN hielden we elkaar op de hoogte wanneer je weer kon bellen (berichten die ik soms 45 minuten later zag, hahaha). Ik moet zeggen dat deze actie best wel wat zelf opgelegde stress met zich meebracht, want ja… wanneer ben je nou die 102e beller die ze zoeken. Via MSN werd er wat gezucht, gesteund en ge-grrrrrrrr’t omdat je geen verbinding kreeg of omdat je beller nummer zoveel-behalve-102 was.

Afgelopen week was best weer een drukke week qua werk, dus onder werktijd had ik weinig tijd om mee te doen. Ik had verschillende prijsvragen ingevuld, e-cards verstuurd, waarvan er ook veel niet zijn aangekomen en ja… ook gebeld. Na een paar keer bellen zou je denken: Jammer! Maar je wilt toch winnen en dus bel je nog maar een keer, en daarna nog maar een keer, enz…

De nuchtere ‘ik’ had de hoop om bij de 53N8MIS aanwezig te zijn al een beetje opgegeven, tot 20 december 15:39 uur toen een ‘gillende’ en hyperende Daantje in MSN me aansprak. Ze was helemaal door de dolle heen, want ze had mail gehad dat ze had gewonnen. Helemaal te gek! Ik was ongelooflijk blij voor haar. En ook voor Marlies, want zij zou met haar mee mogen. Maar niet veel later zei ze dat ook ik mee mocht. Mijn armen vlogen omhoog en ik riep: Joehoeeee! Eloy keek me aan en vroeg: "Wat is er mam?" Nou mama, mocht dus mee naar Marco en daar was ze heel erg blij om!

Kei-lieve Arno wilde voor een uurtje mijn kinderen wel opvangen, want Roy zou niet op tijd thuis kunnen zijn. Ik waardeerde dit enorm, de Schat! Roy belde net toen ik op het station stond te wachten. Hij was al onderweg naar huis en was in de buurt. Dus rond 16:41 uur zaten twee stuiterende Almere Babes in de trein op weg naar Amsterdam met bestemming ‘De Duif’. We hebben nog even lopen zoeken (blonT als we zijn ), maar uiteindelijk sloten we samen met Marlies achteraan in de toch al vrij lange rij. Nathalie kwam haar boodschappentas nog even ophalen en niet veel later kwam Kelly zich bij ons voegen, we waren compleet.

Iets na zessen mochten we naar binnen en werden we verwelkomd met champagne. Daan stond trouwens op de lijst als mevrouw Pijper, hahaha! Zeikerds als we zijn, moesten we natuurlijk ook naar de wc, welke ergens bovenin de kerk was (met een hele steile trap bereikbaar). Eenmaal beneden keken we wat rond en zagen nauwelijks bekenden.

Ik weet niet hoe laat het was, maar op een gegeven moment werd het witte licht transparante gordijn weggetrokken en konden we een plaatsje zoeken aan één van de drie lange tafels. Dat was nog even zoeken, maar we vonden een plaats waarbij er twee naast elkaar zaten en aan de overkant de andere twee. Super gezellig zag het eruit. Alle tafels hadden vele kaarsen, voor iedere stoel een grote goudkleurige doos, twee wijnglazen en een waterglas. Al snel kwamen ze langs om te vragen of je water en/of wijn wilde. Het geroezemoes zwol aan en wat bleek nu? Marco was in da house! Hij liep elke tafel langs en schudde handjes, nam vele felicitatiezoenen in ontvangst en ging geduldig op de foto. Hij kreeg hier en daar cadeaus en bloemen en Armando nam alles over van Marco, zodat hij zijn handen weer vrij had voor de volgende gelukkige prijswinnaar. Toen Marco bij onze tafel kwam ging zijn stralende gezicht nog meer stralen. Hij riep heel spontaan: "Ah, hier is de leukste tafel!" We kregen dikke pakkerds, althans, die gaven we hem natuurlijk, want hij was jarig die dag en ook Armando kwam er niet onderuit, hahaha.

Op teken van Jeroen van Nieuwenhuijze mochten we de goudkleurige doos optillen en daaronder zat ons voorgerecht ‘Krans & Sterretjes’ (roompaté met sterrentoast). Kel is vegetariër en vroeg of ze wat anders voor haar hadden. In een mum van tijd kreeg ze een kastanjesalade. Helemaal top geregeld dus! De hele catering en bediening was super geregeld! Het hoofdgerecht ‘Belletjes & Lintjes’ (kalkoen tournedos met cranberry, engelse aardappel, pompoen puree en kaneel, groenten van de kerstmarkt) was heerlijk en ook het nagerecht ‘Slingers & Kerstboom’ (grand dessert van chocolade) was om te smullen.

Na het eten werden we verzocht om weer richting het voorste (of achterste deel, het is maar hoe je het bekijkt) te gaan. De tafels en stoelen werden opgeruimd en na een klein half uur denk ik (had al twee wijn op en dat is voor mij best veel, hahaha!) mochten we weer de zaal in. Helaas konden we geen plaats vooraan het podium bemachtigen, maar we stonden op de vijfde rij ofzo. Gelukkig stonden er niet al te lange mensen voor me (Kel stond achter me). Marco mocht een enorme taart gaan aansnijden en hij kreeg een cheque t.w.v. € 538,- voor War Child.

Het muzikale gedeelte van de avond werd afgetrapt door Van Velzen. Zelf ben ik niet echt lang, en ik was gedurende het eerste nummer aan het kijken waar die zanger nou stond/zat. Uiteindelijk zag ik hem achter de piano . Wat een stem, geweldig!! Na drie nummers zat het er voor hem alweer op en kwam The Blue Man groep hem aflossen. Ik heb er niet veel van gezien, alleen dat ze erg blauw waren . Do mocht ook nog een paar nummers zingen. Achter mij werd er wat geduwd en ik dacht dat de dames (ahum) alleen een foto wilde maken. Ik ging een beetje opzij om ze de ruimte te geven een mooi plaatje te schieten, maar blijkbaar was dat voor hun het startsein om maar eens flink te gaan duwen om zo meer naar voren te komen. Op een gegeven moment heb ik er eentje op aangesproken en gezegd dat als ze een foto wilde maken dit ook gewoon kon vragen, zonder te duwen. Maar twee vriendinnen van haar bleken zo’n plaat beton voor hun hoofd te hebben dat ze, zelfs naar meermalen erop aangesproken te zijn door verschillende mensen, stoïcijns bleven staan. Ook de dodelijke blikken van Marlies bleken niet te werken helaas. Ik raakte nogal ge-irriteerd door deze asociale ~~kutwijven~~ dames en sprak ze er nog een keer op aan. Maar ook dat hielp niet. Uiteindelijk werd ik door iemand naar voren getrokken en kon ik daar gaan staan swingen. Mijn haar zat los (mijn elastiekje was gewoon afgepakt door de combinatie Marlies/Daan/Kelly ). De kleine vamp moest in me los vonden de dames, haha! Marco was geweldig, we hebben staan swingen, springen, meegezongen en enorm veel genoten. Ali B en Yes-R kwamen ook nog mee doen (‘Wat zou je doen’ en ‘Dromen zijn bedrog’) en Marco deed ook nog een duet met Do (Voorbij). Nouja, het was natuurlijk veel te snel weer voorbij, de avond dus . Wat hebben we genoten!

Na afloop stonden we samen na te genieten en er kwamen nog wat hapjes voorbij. Had ik al gezegd dat die catering super was? Hihi. Nathalie kwam ook de zaal in en genoot met ons mee. Uiteindelijk verlieten in ieder geval vijf, maar ik vermoed zo’n 300 mensen ‘De Duif’. Marlies, onze stadsgids, wees ons de weg naar de garage en we stapten bij Nathalie in de auto. Nadat we Kelly hadden afgezet op het station, werd Marlies naar huis gebracht en daarna reden we met z’n drietjes naar Almere. Helaas zat de McDrive dicht (daar ging het broodje hamburger). Zowel Daan als ik werden keurig bij ons huis afgezet en na enig gezoek in mijn kleine tas vond ik mijn huissleutel (het lag niet aan de wijn hoor ). Na een heerlijke warme douche stapte ik om half drie in bed met een hele mooie prachtige herinnering rijker.

Daantje, super bedankt dat ik met je mee mocht.
Marlies en Kelly, het was met jullie erbij supergezellig!!
Nathalie, geweldig lief dat je ons veilig thuis hebt afgezet!

Dikke knuffel!