Dagen voor de verhuizing

Nog even en dan is het zover; we gaan verhuizen en wel volgende week! In Almere wordt nog volop geklust en hier in huis rommelen we wat aan. De voortuin is gefatsoeneerd, wel zo aardig voor de volgende bewoners dacht ik zo en tussendoor doen we kleine klusjes. Vrijdagavond brengen we de kinderen naar mijn ouders en dan hebben we een kleine week om de resterende huisraad in te pakken en dingen te demonteren. In Almere moet er ook nog behangen worden en het laatste moet nog geverfd worden en dan zijn we klaar.

Roy en ik kijken elkaar regelmatig moe aan en zeggen dan tegen elkaar: "Nog even schat, dan zitten we daar, nog even volhouden." Het valt niet mee, Eloy en Shona gaan nu ook niet meer naar het kinderdagverblijf en tussendoor werken we ook nog. Het is druk op mijn werk en er komen allerlei spoedklussen tussendoor, dus ik ben blij als ik ‘s avonds mijn bed in duik. Dat laatste doe ik natuurlijk weer veel te laat, maargoed… er is nog zoveel te doen. Roy reed afgelopen week en in het weekend regelmatig naar Almere, want de ene keer moest hij iemand te woord staan die iets komt doen in huis of anders was hij aan het klussen.

Ik merk dat ons lontje kort is en dat we soms wat kribbig reageren, maar daarna denk ik: "Nog even en dan zitten we daar…" Ik word erg onrustig van een rommelig huis. Nu liggen her en der spullen die nog ‘even’ uitgezocht moeten worden en er ontploffen regelmatig speelgoedbommen hier, hahaha, dus echt opgeruimd is het niet én voel ik me ook niet.

Ondertussen loopt mijn hoofd om van de dingen die nog gedaan en geregeld moeten worden (Fietskluis reserveren, tweedehands fiets kopen, kijken welke post nog binnenkomt en noteren dat die nog een adreswijziging moeten krijgen, etc…) Ik maak lijstjes, die ik dan net zo hard weer kwijt raak.

Shona lijkt ook wat van slag door alle drukte. Ze is er ook gevoelig voor en vraagt veel aandacht. Eloy speelt veel met Nick en ze zitten heel even hier in huis en daarna een deur verder. De buurvrouw vindt het gelukkig niet erg. Nick had zichzelf al uitgenodigd om te blijven eten, dus dat gaan we aankomende donderdag doen. Het zal voor Eloy waarschijnlijk ook de laatste keer zijn dat ze elkaar zien, want vrijdag gaan we naar Arnhem en dan blijft hij daar totdat we in Almere zitten. Een soort afscheidsdinertje dus voor de jongens. Ik vroeg wat ze wilden eten en Nick riep: Patat! Maar dat gaat niet door, dus toen vroeg ik het nogmaals. Ik dacht ze gaan pannenkoeken roepen, maar hij zei: Rode kool! Ik denk dat ik toch maar wat anders maak en even bij de buurvrouw informeer wat hij echt lekker vindt, behalve patat of Happy Meal . Nog even… en dan zitten we in Almere!