De laatste weken…
Tja, daar zit je dan: thuis. Zwangerschapsverlof. Aan de ene kant heerlijk hoor, ik kom een beetje aan mijn rust toe, alhoewel ik toch wel graag bezig ben. Aan de andere kant is mijn wereld opeens zo klein. Op dinsdag en woensdag heb ik de tijd voor mezelf, maar zomaar even bij mijn ouders theeleuten of bij een vriendin langsgaan doe ik niet zo snel, want ik ben dan gemiddeld wel 2,5 uur (heen en terug) reistijd kwijt omdat ze niet in de buurt wonen. En aan het einde van de middag moet ik Eloy ook ophalen, op tijd thuis zijn is dan ook een vereiste.
Dus klungel ik maar wat in huis aan. Nou dat heb ik geweten woensdag! Afgelopen dinsdag was ik druk bezig geweest: stofzuigen, schilderen (wel met water oplosbare verf hoor! 
), strijken, de tuin aanvegen, enz… Dinsdagavond begon ik al last te krijgen van mijn stuitje/bekken. Ik leek wel een oud vrouwtje die zich voetje voor voetje voortbewoog. Roy heeft ‘s avonds wel heerlijk mijn onderrug gemasseerd en ik heb op een warmte kussen gezeten in bed om daar mijn boek uit te lezen (Het Bernini Mysterie van Dan Brown, echt een aanrader overigens!). Maar toen ik woensdagochtend wakker werd dacht ik: “Dit komt niet goed, ik kan mijn bed niet uit.” ‘s Nachts had ik ook nog eens lichte (indalings)weeën. “Als dat maar niet gaat doorzetten!” dacht ik geschrokken. Ik heb Roy gevraagd of hij Eloy wilde wegbrengen en heb nog een paar uurtjes slaap gepakt. Eenmaal uit bed geklommen heb ik daarna een lange warme douche genomen en toen ik eenmaal in beweging was en mijn spieren wat warmer waren ging het een stuk beter. Roy hoefde daarom ook niet eerder van zijn werk weg om Eloy op te halen, dat durfde ik wel aan op de fiets. De woensdag heb ik dus weinig gedaan en dat is ook wel eens lekker (alleen dat schuldgevoel zou ik gewoon moeten negeren ).
Comments are closed.