De splinter

Een hard gehuil klonk uit de woonkamer. Ik rende geschrokken de keuken uit. "Aaahhhhhaaahhaauuwwww MIJN TEEN!" kermde Eloy en dikke tranen gleden over zijn wangen. Ik heb niet gezien wat er is gebeurd; had hij zijn teen gestoten of had hij ergens tegenaan geschopt in zijn baldadige spel? Met twee handen hield hij zijn voetje met daaraan zijn pijnlijke teen zat vast. Ik tilde hem op om naar een plek te lopen met meer licht en daar zag ik dat het leek alsof er een splinter onder zijn nagel was geschoten. Net op dat moment dacht Shona: Als er één heel hard huilt doe ik gezellig mee.

Ik zocht overal naar een pincet. Zal je net zien dat je deze niet kan vinden terwijl je op dagen dat je geen pincet nodig hebt deze altijd in het zicht ziet liggen en belde Roy op om te vragen of hij al in de buurt was. Gelukkig was hij vlakbij.

Toen Shona eenmaal in bed lag wilde ik nog een keer naar de teen van Eloy kijken. Aan zijn teen komen was ten strengste verboden, want met twee kleine handen hield hij zijn pijnlijke voet met teen vast en beet me toe: "Niet aankomen zeg ik mama!!!" Er naar kijken mocht eigenlijk ook niet, maar Eloy bleef huilen en ik dacht dat hij dan ECHT wel pijn moest hebben. Roy merkte laconiek op dat als het een splinter was deze er wel uitgewerkt zou worden, terwijl ik dacht: "Eloy heeft pijn, er moet nu iets gebeuren!" Roy bracht Eloy naar bed, maar hij bleef huilen. En zijn gehuil was geen aandacht trekkerij, maar omdat hij dus echt wel pijn had. Ik zei tegen Roy dat ik de huisarts ging bellen en toen ik deze belde werd ik door een vriendelijke stem op een bandje doorverwezen naar de huisartsenpost in Alkmaar, maar alleen als het spoed was. SPOED? Ja ik vond het wel spoed, het is toch niet eerlijk als Eloy van de pijn niet kan slapen?!
Toen ik de assistente aan de lijn had dacht ze zelfs aan een gebroken teen, terwijl ik toch duidelijk gezegd had dat het leek alsof er iets onder zijn nagel zat. Maar goed, we mochten komen. Gelukkig had Roy net zijn eten op en kon zijn schoenen weer aantrekken. Ik haalde Eloy uit bed, maar die protesteerde hevig. "Ik wil niet naar de dokter mama, ik wil slapen! Waarom kan jij de pijn niet weghalen mama? De pijn moet weg!" Mijn hart brak, ik zou maar wat graag zijn pijn weg willen halen, maar het lukte me niet. En ik durfde niet zo goed met een pincet te gaan priegelen, bang om nog meer pijn te veroorzaken.

Na zo’n twee uur kwamen Roy en Eloy weer thuis. Eloy had een verbandje om zijn voet en snikte nog wat na. Het bleek uiteindelijk een flinke splinter te zijn en op Roy zijn broek zaten verscheidene bloedvlekken. Gelukkig niks gebroken! Roy vertelde dat Eloy heel dapper was geweest, hij had rustig tegen de arts gekletst en de arts mocht wel aan zijn teen zitten (hij wel!). Met één ruk aan de pincet was de joekel van een splinter onder Eloy zijn nagel vandaan gehaald. Op weg naar huis was Eloy bijna in slaap gevallen en hoewel ik hem geen nachtzoen mocht geven, riep hij na 3 minuten toch heel hard om mama. Of ik even bij hem wilde liggen. Dat deed ik en ik zei nog een paar keer hoe stoer en groot ik hem vond. Langzaam viel hij in slaap en toen ik aanstalte maakte om naar beneden te gaan hoorde ik heel zachtjes: "Dat mag wel mama."