De trein

Vandaag had ik vrij genomen, ik zou samen met Eloy in de trein naar Arnhem gaan. Vanmorgen was het vroeg opstaan, want ik wilde om negen uur de trein hebben. Ik had de afgelopen dagen al een paar keer tegen Eloy gezegd dat we met de trein naar opa en oma zouden gaan. Hij was dan ook helemaal teleurgesteld toen ik weg wilde gaan en zei: “Zo, we gaan nu met de bus.” Tja, hij snapte dus nog niet dat we eerst met de bus naar het station moeten en daarna pas in de trein kunnen stappen .

We waren ruim op tijd op het station aanwezig. Het was nog best druk, maar we zaten dan ook in het staartje van de spits. Toen we het perron op liepen (Eloy in de buggy), keek Eloy geïnteresseerd om zich heen. Aan de overkant was een trein gestopt en dat vond hij ook erg interessant. Hij werd zelfs boos toen de trein wegreed, want hij moest met de trein mee! Toen een meneer zei dat onze trein eraan kwam en Eloy zelf ook ging kijken of dit wel echt zo was, slaakte hij een zucht van opluchting toen hij de trein inderdaad zag aankomen.

Het viel gelukkig mee om een plekje te vinden, maar ik was bepakt en bezakt, met aan de ene hand een klein jongetje, aan de andere hand een ingeklapte buggy, op mijn rug een zware rugzak en dan ook nog mijn gewone tas. Gelukkig was het dezelfde aardige meneer die de buggy even van me overnam toen we de trein in stapte.

Eloy wilde niet op de stoel tegenover mij gaan zitten (“Eng mama”), maar wel bij mij op schoot. Toen we bijna in Alkmaar waren vroeg hij aan mij (wijzend op de jongeman naast me): “Wie is dat?” Degene naast me moest wel grinniken en ik heb maar gezegd dat ik niet iedereen kende. Het meisje schuin tegenover ons vond Eloy volgens mij ook wel grappig en Eloy vond haar ook wel de moeite waard. Hij volgde alles wat ze deed; “Slappuuhh mama”, “Foon”, “Jas”, “Jas Eloy”. Toen ze later uitstapte zei Eloy ook opgewekt gedag.

Vanaf Utrecht was het gelukkig een stuk minder druk in de trein en Eloy durfde het aan om wat rond te lopen in de coupé. In Arnhem aangekomen stond mijn vader ons al op te wachten in de stationshal en toen zijn we het laatste stukje met de auto naar het huis van mijn ouders gegaan.