Drama

Sinds twee weken is het weer zover. Eloy maakt een enorm drama als hij naar het kinderdagverblijf (kdv) wordt gebracht. Niet als we onderweg zijn op de fiets, want dan wijst hij vrolijk naar alles wat hij ziet, ook niet op het plein voor het kdv en ook niet als we de trap oplopen. Maar pas als de deur naar de groep open gaat trekt Eloy een pruillip, kijkt heel sip en verzet geen stap meer. Als ik dan zijn jasje uittrek komen de eerste tranen. Ik probeer zo vrolijk mogelijk tegen hem te doen, om hem toch maar de indruk te geven dat hardstikke leuk is om naar het kdv te gaan. Want hij kan daar lekker spelen, ravotten en zijn gang gaan. Maar niets helpt. Hij stort zich op de grond en gaat daar hartverscheurend liggen huilen. Mijn hart breekt elke keer weer als ik het zie. Mijn kleine mannetje die zo ontzettend verdrietig is… Eloy wil dan ook niet meer getroost worden, niet door mij en niet door de leidsters. Hij is dus gewoon boos omdat ik hem daar voor een dagje achterlaat. Voordat ik wegga geef ik hem nog een dikke knuffel en kus en al “vrolijk” zwaaiend loop ik de gang op, maar ondertussen voel ik me hardstikke rot van binnen.
Gelukkig hoor ik elke keer als ik hem ophaal dat het ook vrij snel weer over is en Eloy lekker gaat spelen zodra er andere kindjes in de groep worden gebracht. Maar vanmiddag toen ik hem kwam halen kreeg ik toch wel twijfels of hij het zo leuk vindt daar. Toen ik aankwam waren ze namelijk op de gang aan het spelen, maar zodra Eloy mij zag liep hij meteen naar zijn jas toe. Misschien was het wel toeval hoor, maar toch spookte de gedachte door mijn hoofd of hij daar wel echt plezier heeft. Eén van de leidsters zei ook toen ze zag dat Eloy meteen naar zijn jas liep: “Het lijkt wel alsof Eloy het hier niet naar zijn zin heeft .”
Tja, we wachten morgen maar eens af…