Eten in Alkmaar

Vorig jaar begon ik mijn log de dag na het etentje bij Henry’s met "Die grijns die ik nu op mijn gezicht heb die gaat er voorlopig niet af". Ook dit jaar zou ik mijn log zo kunnen beginnen, want die grijns en de leuke herinneringen aan gisteren die gaan voorlopig niet weg. Dit jaar kregen de vrijwilligers van de fanclubdag wederom een etentje aangeboden van Marco. Ook dit jaar mochten we ons bij Henry’s melden voor ons besloten feestje. En ik kan je zeggen: Een feestje was het!

‘s Morgens bracht ik Eloy naar school, liep met Shona weer terug naar huis en zocht me rot naar het boekje voor het CB. Uiteindelijk vond ik het en met een tas gevuld met luiers en sportspullen fietsten we eerst naar het CB en daarna richting de sportschool. Shona had niet zoveel zin in de CB-arts. Het duurde eventjes tot ze een toren wilde maken en ze deed heel verlegen. De arts vond dat ze wat achterliep in de taalontwikkeling en zei dat kindjes van twee toch wel zinnetjes moeten kunnen maken van twee woordjes. Ik gedachte riep ik: Maar ze is nog geen twee tuthola! Maargoed, ik zei dat ik me geen zorgen maakte want ik zag al veel vooruitgang bij Shona en ik denk dat ze over een tijdje wel de oren van ons hoofd kletst .

‘s Middags aten we een broodje en nadat ik Eloy naar school had gebracht ging ik eten koken voor Roy en de kinderen. Ook ruimde ik hier en daar wat op in huis en nadat Eloy weer thuis was gekomen deden we het rustig aan. Eloy was moe, maar wilde toch veel doen en Shona zat op haar knietjes op de stoel aan de grote tafel te spelen. Inmiddels was ik in huis zo goed als klaar en wachtte ietwat ongeduldig op Roy die eerder thuis zou komen, zodat ik met de trein van tien over vijf naar Alkmaar kon. Iets voor half vijf belde Roy op dat hij in de file stond :S. Ik schoot meteen in de stress en zei dat hij nog maar een keer moest bellen als hij op de A6 zat. Ondertussen kleedde ik me om en weer ging de telefoon. Dit keer mijn ouders. Shona speelde even lief op haar kamer en Eloy zat achter de pjuter . Ik nam de telefoon mee naar zolder, waar ik me al telefonerend probeerde om te kleden, maar zo multitasking was ik dus niet. Dat ging namelijk voor geen meter . Ook het bereik van onze huistelefoon bleek niet voldoende te zijn en ik hoorde alleen maar gekraak. Ik zei tegen mijn moeder dat ik morgen nog wel een keer zou bellen, want ik moest weg.

Zodra Roy thuis was sprongen we meteen in de auto en hij en de kinderen zette me heel lief bij het station af. Daniëlle was twee stations eerder in de trein gestapt en samen begonnen we aan de reis naar Alkmaar. Samen voorpret hebben is al heel leuk en toen we in Alkmaar aankwamen hadden zat de stemming er al een beetje in. Vanaf het station liepen we richting de stad en eenmaal bij Henry’s aangekomen zagen we al wat bekenden. We schoven gezellig aan, namen een drankje en wachtte op de rest. Marco was er al maar hij was nog in gesprek, en iedereen wachtte op gepaste afstand. Net toen ik mijn drankje van de barman aannam voelde ik een hand op mijn schouder en voor ik het wist had ik drie zoenen te pakken. Op de vraag: "Hangt ‘ie al?" gaf ik heel eerlijk antwoord dat het nog niet zo was (maar dat had ik dus niet moeten zeggen, hahaha!).

Als er zoveel bekenden zijn dan is er altijd wel iemand om mee te praten, dus dat heb ik ook gedaan. De sfeer was leuk, ongedwongen en relaxed. Ik moest wel een beetje op gang komen, maar na een gesprekje met Tessa (schatje!) lukte dat ook aardig. De afgelopen week was een week waarin alle drukte van de afgelopen tijd even teveel werd. Bepaalde eigenschappen van Roy waar ik elke keer tegen aan loop, maar moet leren accepteren, dingen die op mijn werk gebeuren die niet leuk zijn maar vanuit zakelijk oogpunt enigszins te begrijpen, enz… Ik ben niet echt makkelijk voor mezelf, soms ronduit moeilijk zeg maar en dat werkt de verwerking van gebeurtenissen dan tegen. Tessa is een mooie meid, niet alleen om te zien, maar ook binnenin en ik mag haar erg graag en dat is wederzijds. Na ons gesprekje waarbij mijn tranen erg hoog zaten, viel er wat last van me af. Ik was klaar om met volle teugen te genieten van het feest. Misschien was het ook wel de werking van de champagne die vrolijk ontkurkt werd nadat Marco zijn verjaardagscadeaus had ontvangen. Hij kreeg namelijk van ons een straatnaambord: Marco Borsato Plein én een fles wijn uit zijn geboortejaar (1966). Zichtbaar ontroerd was hij, erg mooi om te zien. Natuurlijk moest dat bord een plek krijgen en de Waagtoren leek wel een geschikte plek . Anneke had al deze dingen geregeld. Helemaal super! (SuperAnneke!!)

Het feest ging in volle gang gewoon door, één keer onderbroken door een 100.000 klapper die buiten afging. We kletsten, dansten, knuffelden, maakte lol en aten van de verschillende heerlijke gerechten. Erik maakte vele foto’s, evenals Bennie en Ine (en vast nog wel meer). Ik genoot! Volgens mij ben ik vreselijk veel keer op de foto gezet, maar ik heb me netjes gedragen, hahaha.

Wat Daniëlle deed toen we samen met Marco op de foto gingen kan zij beter vertellen denk ik, maar het leuke is dat Erik net op het moment dat Daan een rood hoofd had een foto maakte . Daan en Nathalie discuzeurden samen wie er aan de rechterkant van Marco ging staan voor de foto van Marco met de drie Almere Babes, ik had de linkerkant al ingepikt en ik moet zeggen dat ik daar prima stond . Uiteindelijk waren de dames er ook uit en de foto werd gemaakt. Volgens mij was het al over twaalven toen Daan en ik bij de familie Kouwenberg in de auto richting Almere stapten. Ik belde Roy dat we wegreden uit Alkmaar, zodat hij een schatting kon maken van onze tijd van aankomst in Almere. Dat hij dan al in bed zou liggen verbaasde me niks .

Bedankt Marco voor deze avond die je ons aanbood, Bedankt Nathalie voor het zijn van de spil van al deze gezellige en leuke mensen die je bij elkaar houdt. Bedankt Henry’s voor de goede service en het lekkere eten én bedankt iedereen voor alle gezelligheid.