Fanclubdag

Gisteren vond de fanclubdag van Marco plaats in voor de tweede achtereenvolgende keer Lexion, gelegen in Westzaan. Evenals Daan en vele anderen had ik me opgegeven als vrijwilliger. Het Lexion is een uitgaanscentrum net buiten Zaandam en de zaal is intiem te noemen. Gelukkig mogen tijdens deze dag meerdere ruimtes gebruikt worden en zo is er een aparte kinderhoek, zodat de kinderen daar in alle rust een prachtige Marco muts kunnen knutselen of op hun allermooist een kleurplaat kunnen inkleuren. De zaal bevat ook een balkon en vooraan het balkon is ruimte gereserveerd voor de mindervalide medefans.

DaanDaan navigeerde mij richting Westzaan. Ik had alleen Erik beloofd om hem nog op te pikken van het station in Zaandam, maar ik kon het station niet vinden (blond hè). Dus reden we eerst naar Lexion in de hoop dat daar iemand wist waar het station was. De eerste vraag die ik te horen kreeg was: "Heb jij geen TomTom?" Nee, wel een uit elkaar vallend straten boek, hahaha! Gelukkig was Sonja zo lief om met haar TomTom richting het station te rijden om paparazzi Erik op te halen (grapje Erik ).

Eenmaal terug waren we ruim voor negen uur aanwezig en we hebben even wat staan kletsen met de vrijwilligers onderling. Vlak daarna konden we gaan uitladen en Daan en ik hebben het kassa hok nog even een sopje gegeven. We waren bij de kassa ingedeeld en mijn fijne, altijd lieve collega en vriend Bennie zei dat het druk kon worden bij de kassa (hehe), maar gelukkig was dit niet het geval. Op de lijst die we kregen stonden twee namen die nog moesten betalen of mensen die hun kaartje daar konden ophalen én we hadden een lijst met namen van mensen van wie de betaling niet gelinkt kon worden aan de binnengekomen aanmelding. Nou kwam er niemand van die lijst opdagen en de meeste anderen waarvoor kaarten waren klaar gelegd werden keurig door ons (teamwork) afgestreept en voorzien van hun kaartje. Daan streepte af, ik scheurde de controlestrook van het kaartje, of andersom om de variatie erin te houden.

Tot aan twaalf uur druppelden regelmatig mensen binnen en daarna werd het rustig. Gelukkig vermaakten wij ons prima (ik houd wijselijk mijn mond over een kruk *proest*) en de mensen die weer naar buiten wilden om te roken of om een luchtje te scheppen kregen van ons een stempel. Ik ben niet zo’n held in het onthouden van gezichten, dus de meest verstokten nicotineverslaafden hebben denk ik tot vervelens toe mijn vraag "Wilt u een stempel?" gehoord, hehe. Gelukkig hadden we tot het eind toe veel plezier in dat kleine hokje. We droogden in het begin alleen wel uit, maar toen we eenmaal drinken hadden gekregen waren we weer tevreden. Ik ging op pad om broodjes te halen, maar toen ik een broodje kroket bestelde bleken die net op en zo werd een broodje kroket een hotdog, welke ook goed smaakte hoor .
We hebben verder weinig van de dag en de gebeurtenissen op het podium meegekregen. We hoorden de idols zingen en we zongen gewoon mee. Helaas kwam Henkjan niet langs om ons opbouwende kritiek te geven, haha. Zo tussendoor moest ik Daantje even het hok uitgooien om haar de gelegenheid te geven haar benen te strekken, anders bleef ze gewoon zitten . Ik ben bij tijd en wijlen ook even rond gaan lopen. Het wassenbeeld van Marco stond in de ruimte van de kinderhoek en daar heb ik even een blik op geworpen. Helaas was paparazzi Erik niet in de buurt met zijn camera in de aanslag, dus hij heeft die ondeugende pose van mij niet gezien, LOL. Ik vond het beeld wat mager, hahaha!

Omdat het Vitesseshirt werd verloot, kocht ik vijftien lootjes maar helaas niks gewonnen. Mijn mooiste prijs kwam aan het einde van de dag. Selma kwam even buurten bij ons kassahok en vroeg of ik even mee wilde lopen naar het podium. "Wat gaat er gebeuren?" dacht ik bij mezelf, maar ik ben braaf meegelopen. Marco en Nathalie waren bezig met de loterij, waarbij aangever Marlies de prijzen die verloot werden aangaf. Ik stond driftig mijn lootjes te controleren, maar zoals gezegd, niks gewonnen . Na de loterij mocht Marco een winnende kleurplaat uitkiezen, ze waren allemaal mooi, dus dat was best een moeilijke opgave . De eerste prijswinnaar kwam niet opdagen, dus is er een tweede getrokken. Daarna stelde Marco de vraag wie wel eens op zijn website kijkt. Er begon al een beetje wat te dagen… Ik heb eerlijk gezegd een beetje gemist wat hij daarna allemaal zei, maar ik hoorde mijn naam en ik mocht het podium op. Daar stond ik dan, ondertussen al een beetje shakend . Echt een groot deel van Marco’s woorden zijn langs me heen gegaan (erg hè) en toen stond hij daar opeens met een prachtige award voor mijn neus. *WAUW* *WAUW* *WAUW*. Deze kreeg ik uitgereikt voor mijn grenzeloze inzet voor www.borsato.nl. Echt helemaal te gek!! Hoeveel dit voor me betekend is niet in woorden uit te drukken, maar reken maar dat het heel veel is! De award krijgt een mooi plaatsje, hoe kan het ook anders, in de buurt van mijn pc . Ik hoorde nog mensen uit de zaal Mimi, Mimi, Mimi roepen, maar ik was zo overdonderd dat ik echt niet heb kunnen ontdekken wie dat waren. Naast het podium begon ik echt te shaken, dus ik ben maar even rustig blijven staan .

Na afloop ben ik samen met Kelly, Tessa en nog een paar anderen de gadgets en pepermuntjes gaan uitdelen bij de uitgang. Heel veel mensen vonden dit wel leuk. Daarna hielpen we in de zaal nog even mee om de dozen naar hun bestemming te brengen, in mijn geval was dat de auto van Anneke en daarna werden we gehaald voor de meet en greet met Marco. Een leuk moment was dit. We werden allemaal op de foto gezet en Annette en haar assistente Jeroen (zoon van Marlies) gaf Nathalie, Bennie, Anneke, Armando en niet te vergeten Marco een cadeau namens de vrijwilligers. Lieve woorden werden gezegd en er werden wat tranen weggeveegd (Nathalie) en daarna nam Marco afscheid van ons. We genoten allemaal nog even na en daarna namen ook wij afscheid van Nathalie en alle anderen. Tijd om weer richting Almere te vertrekken.

Nadat ik Daantje thuis had afgezet legde ik de laatste kilometers alleen af, nog nagenietend van de hele dag. Vanmorgen was het weer vroeg dag en toen ik beneden kwam lag er een briefje op tafel: "Schatje, geen paniek, ik ben Naat even helpen met de bus terug te brengen." Nou lag Roy op het moment dat ik opstond gewoon naast me in bed, maar vannacht rond half twee niet, hahaha. Was de Schat Naat nog even gaan helpen.