Ferienpark Frankenau

Op 26 juli om kwart over 10 vertrokken we voor een heerlijke week vakantie naar Duitsland. Geen strand voor ons, maar een heerlijk bos. Nadat we verschillende keren naar binnen waren gelopen voor echt de allerlaatste spullen (brood, fruit) startte Roy de auto, gaf Mi Mi de geprinte routebeschrijving, en gaf Sherk de opdracht de kinderen voor minstens een uur geboeid te houden. Gelukkig lukte dat laatste en toen we de grens overreden kwam pas de eerste Hoe-ver-is-het-nog-vraag. Het eerste deel van de route was bekend terein voor Mi Mi, maar iets dieper in Duitsland raakten ze toch even het spoor bijster rond Unna. Rond Korbach (op de een of andere manier moest ik bij die plaats elke keer aan Frits denken) bleek Mi Mi het contact met de sateliet kwijt te zijn, maar naar dik vier uur kwamen we aan bij onze vakantiebestemming. We bevonden ons dichtbij het natuurgebied Kellerwald/Edersee.

Ik ademde diep in en besloot dat dit een heerlijk relaxte (voor zover dat kan met kleine kinderen ) vakantie zou worden, geheel internetloos ook. In Korbach hadden we meteen al wat boodschappen gedaan bij de Aldi zodat we in ieder geval eten voor de avond en de ochtend in huis hadden. Bij de receptie kregen we al vrij snel de sleutel en niet veel later stonden we in onze tijdelijke woning de boel uit te pakken. Het wemelde er van de Nederlanders, maar ook de Duitsers waren rijkelijk aanwezig op het vakantiepark.

Ons avondeten bestond uit pasta, worstjes en een salade van tomaat, komkommer en fetakaas. We konden heerlijk buiten eten en net toen we aan het nagenieten waren van het avondmaal gebeurde voor onze neus een fietsongeluk. Nou moet je weten dat ons huisje aan een weg stond die naar beneden afliep richting de receptie en die weg was best steil. Een jong meisje van een jaar over 10 remde met haar fiets af op de voorrem, maar deze blokkeerde waardoor ze over de kop sloeg. Ik schrok me wild en met mij iedereen waarvan het huisje aan dezelfde weg grenste. Gelukkig kwamen al heel veel mensen op haar afgerend om haar te helpen, dus ik keerde halverwege mijn weg richting haar weer om naar het bankje waarop ik zat toen het gebeurde. Het meisje werd naar haar huis gebracht en ik dacht dat ze er met een paar scharmen vanaf was gekomen, maar later in de week zag ik haar terug met een mooi rood gipsverband om haar pols. Ze kwam de mensen die haar hadden geholpen persoonlijk bedanken, zo lief.

Shona en Eloy sliepen op dezelfde kamer, maar voordat ze eindelijk in slaap waren gevallen, waren we alweer een dik uur verder, de doerakken. Roy en ik hebben de avond samen doorgebracht op het bankje voor het huis en genoten van de ruizende wind en het geluid van de krekels. Morgen was er een mogelijkheid voor de kleinsten om een ritje op een pony te maken en Eloy wilde dat wel. Op naar de paarden dus, hoera!