Glij pret

In mijn vorige log schreef ik heel enthousiast dat er sneeuw lag. Nou is dit niet een heel pak, een klein laagje hoor, maar zelfs van een klein laagje sneeuw word ik al blij. Ja, soms voel ik me net een kind. Vanmorgen toen ik de kinderen op de fiets (en fietskar) weg bracht was ik al op mijn hoede. Op sommige stukken in onze wijk was het kleine laagje sneeuw namelijk vastgevroren aan het wegdek. Heel behoedzaam fietste ik naar de grote weg. Daar waren de fietspaden en het wegdek sneeuwvrij. Zonder glijpartijen kwam ik aan bij het KDV en bracht Eloy en Shona naar hun groep. Heelhuids kwam ik ook weer thuis.

Tot mijn grote vreugde ging het weer sneeuwen. Van binnen juichte ik. Ik maakte al plannen om met Eloy lekker in de sneeuw te spelen, net als in februari dit jaar. Zolang ik binnen zat bleef die pret ook. Tot kwart over vier. Ik moest de kinderen halen en voor ons huis was het wegdek één grote ijsbaan geworden. Eigenwijs en lui als ik ben, ik fiets namelijk liever dan dat ik loop, stapte ik op mijn fiets, één bocht later lag ik languit op de straat… *Auw*. Bezorgd hoorde ik achter me: “Gaat het mevrouw?” Gelukkig was de val niet erg hard, ik lag plat op mijn buik languit op straat. Genant zag het er wel uit, maar ach, ik lachte keihard om mezelf, pakte mijn fiets en liep dapper tot aan de grote weg. Daar stapte ik op en fietste over het sneeuwvrije fietspad naar het dagverblijf.

Mijn slogan voor vandaag: Sneeuw is fijn, zolang je niet op de weg hoeft te zijn!