He did it!

Tjonge, het was wel weer een strijd zaterdag ochtend. Een en al stress in huis. Oorzaak: afzwemzenuwen, zowel bij Eloy als bij Roy en mij. Van alles is voorbij gekomen: niet luisteren, tegendraads, weigeren, grote mond, met deuren slaan, naar boven stampen, alles moest op zijn manier. Roy en ik lieten het maar een beetje overwaaien, we wisten waar het aan lag, maar echt leuk was de ochtend niet. Afijn, bij het zwembad aangekomen waren er ook nog eens dikke waterlanders bijgekomen en dat gat was en bleef vooral heel erg stom. Roy, de rustigste van ons twee ging met Eloy mee naar de kleedkamers en Shona en ik zochten een mooi plekje op de tribune.

En daar stond ons mannetje dan, bibberend van de zenuwen. De kinderen werden verdeeld over de zes startblokken en hij was bij de eerste zes die in het water sprongen, watertrappelden en vervolgens een keurige school- en rugslag liet zien. Daarna mochten ze de kleding uittrekken en moesten ze weer wachten.

Het gevreesde oranje doek met gat lieten ze naar beneden zakken en Eloy zocht een plekje in de rij, als een van de laatsten, het moment zo lang mogelijk uit te stellen. Sommigen doken keurig het water in, anderen als een kikker, een enkele als een plank, maar bijna allemaal gingen ze door het gat. Toen Eloy aan de beurt was sprak ik hem in gedachten veel moed toe. Hij dook, zwom,…en ging zo waar door het gat. Ik heb het stukje gefilmd en hoor mezelf als een Jack van Gelder roepen: Zwemmen jongen, zwemmen, jaaaa hij doet het, hij zwemt door het gat! Nadat Eloy weer boven was gekomen keek hij direct naar ons en zwom trots door. Een last viel van mijn schouders. Alle andere verplichte onderdelen werden ook afgerond en na een dik uur stond een heel blij kereltje voor me met zijn eerste diploma. Ik heb 10000 keer gezegd dat ik zo ontzettend trots op hem was, dat Eloy op een gegeven moment zei: Ja, nou weet ik het wel hoor, stop maar. Hahahaha.

Na de lunch in het centrum reden we door naar Arnhem om naar opa en oma te gaan. We bleven daar een nachtje slapen en vandaag zochten we oma Ans op in het ziekenhuis, want daar lag ze i.v.m. een operatie weer. Gelukkig is alles goed gegaan en mag ze morgen alweer naar huis. Het was een druk weekendje, maar erg leuk en gezellig!