Het gat

Het gat, een groot dilemma. Het gat is een gat in een oranjedoek. En dat doek, met gat, hangt in het water. Als je diploma gaat zwemmen dan moet je door dat gat. Eloy heeft daar grote, hele grote moeite mee. Het is zo erg dat hij ’s ochtends al roept dat hij niet wil zwemmen. Na school komt hij dan met een sip gezicht naar buiten en het is wel eens een keer voorgekomen dat hij huilend op de fiets zat en de juf kwam informeren wat er aan scheelde. Ze zei wel weer hele lieve dingen om toch een beetje zijn zelfvertrouwen op te krikken :-L.

Gisteren was het echt een drama. ’s Morgens was ik om kwart voor acht thuis en Roy zei dat Eloy buikpijn had. Ik had een vaag vermoeden dat dit samen zou hangen met de zwemles, maar ik zei daar niks over. In de loop van de dag zou ik dan bekijken of het echt buikpijn was vanwege een griep o.i.d. of ‘zwembuikpijn’. Eloy heeft over de dag verdeeld wel een paar keer aangegeven dat hij pijn in zijn buik had, maar hij at en dronk goed en hij reageerde verder ook normaal. Zelfs spelen met vriendjes ging op een normale luidruchtige manier. Hij was ooo zo boos dat hij mee moest naar het zwembad. Ik was onverbiddelijk (maar had grote moeite). Ik bleef Eloy voorhouden dat als hij nu niet ging het volgende week nog erger zou zijn. Huilend, protesterend op de fiets zat hij. “Maar als jij ziek bent, dan ga je toch ook niet zwemmen?!” “Nee, als ik ziek ben dan lig ik in bed Eloy.”

Tot overmaat van ramp waren we ook nog zijn zwemschoenen vergeten :s. Om Eloy nog een beetje bij te staan zei ik dat ik wel even mee zou lopen naar de zwemmeester om dat te zeggen. Gelijk gaf ik, geheel ten overvloede natuurlijk, toch nog maar een keer aan dat Eloy moeite had met dat gat. Ik kreeg helaas, voor mijn gevoel, een weinig motiverend antwoord terug. “Ja, ik weet dat hij daar moeite mee heeft, maar hij moet er toch door voor het diplomazwemmen.” Ja duh, dat weet ik ook en Eloy ook. Vorige week had hij Eloy ook al aan het huilen gekregen door te zeggen dat ie dan maar naar huis moest gaan (althans dat was wat Eloy mij vertelde) . Gelijk daarna dook hij toch wel door het gat, dat op korte afstand van de kant was gebracht. Twee dikke duimen gingen omhoog een big smile kreeg ik terug, maar daarna weer een weigering.

Nou gaan we dit weekend weer oefenen met hem, er zijn zowel op zaterdag als zondag oefenuurtjes. Hopelijk vindt hij de beroemde klik. Anders vrees ik dat het dinsdag weer een drama gaat worden…

(iemand die tips heeft?)