Het kaartje is een enkele reis

Soms zijn dingen voor jezelf zo vanzelfsprekend in een leven. Ik mag me gelukkig prijzen met een schat van een man en bloedmooie kinderen, hele lieve ouders, een schat van een schoonmoeder, een lieve zus, een prachtig neefje en een zwager waar ik dol op ben. Daarnaast heb ik lieve vrienden en vriendinnen, fijne collega’s en een hele grote familie. Mensen bij wie ik me op mijn gemak voel, om wie ik geef. Voor mij is het best een tijd geleden dat er iemand wegviel uit bovenstaande groep en hoewel ik om me heen wel meemaakte dat vrienden of vriendinnen een dierbare verloren en me ook wel bewust was dat ik die tijd ook weer zou gaan meemaken, bleef het mij toch een beetje bespaard. Tot iets meer dan twee weken geleden…

Ik kreeg een telefoontje dat oma in het ziekenhuis lag en dat het niet goed ging. Na elke dag bellen met mijn ouders besloot ik om de verjaardag van Angelique over te slaan en naar het ziekenhuis te gaan. Daar lag mijn oma op een kamer, in het zonnetje rustig te slapen. Ze werd wakker en was onrustig, mijn ouders praatten tegen haar, ze vertelde dat ik er ook was. Ik pakte haar hand vast, welke ze vervolgens stevig vast hield. Ik praatte tegen haar, maar wist niet goed wat te zeggen. Ze was nog steeds onrustig. Ik vertelde haar dat ze maar weer rustig moest gaan slapen en wreef over haar arm. Ze zakte weer weg in een lichte slaap. Verschillende familieleden wisselde elkaar af en deden hetzelfde. Ik wist niet zo goed wat ik nou moest denken: zou oma het weten dat we er zijn? Ik ging een tweede keer naar oma, pakte weer haar hand en wreef over haar arm. Ik gaf haar een kus op haar voorhoofd en het leek net alsof ze me een knipoog gaf. Weer die gedachte: zou ze het weten dat ik en de anderen hier waren? Ik keek nog één keer om voordat ik de deur doorliep…

De dagen na mijn bezoek hield ik contact met mijn dappere sterke ouders. Ze zijn de afgelopen weken geleefd, hielden contact met iedereen en raceten van ziekenhuis naar huis en vice versa. Uiteindelijk is oma afgelopen week ingeslapen. Mijn levenslustige oma, waarvan wij thuis altijd zeiden: "Geef oma een camper, want ze is toch altijd op stap." Wilde je oma spreken, dan moest je ’s ochtends heel vroeg of ’s avonds heel laat bellen, dan had je kans dat ze opnam en anders zat ze wel ergens bij deze of gene. Oma was een gezelligheidsdier, had erg veel humor en was bijna altijd vrolijk. Ze genoot volop van het leven en was veel op reis in het binnenland en soms een uitstapje naar het buitenland. Nu is ze aan een hele nieuwe reis begonnen, een reis waarvan ze niet meer zal terugkeren. Wij hebben haar vandaag met een groot deel van de familie en vrienden en bekenden vaarwel gezegd…