Het Zeisterbos vanaf een paardenrug

We zijn terug! Niks gebroken, geen brokken gemaakt, we zijn keurig blijven zitten, dus echt hilarische foto’s en filmpjes zal je niet te zien krijgen, alhoewel… ik denk dat het filmpje dat Asmara gemaakt heeft toen Nathalie en ik probeerden de laarzen van Daniëlle te scheiden wel hilarisch is .

Vanmorgen fietste ik richting Nathalie en niet veel later kwam Daniëlle ook. Daan was al in vol ornaat, prachtige leren laarzen aan, mooie rijbroek, mooi shirtje en dito jasje. Ik stond in een spijkerbroek, bergschoenen en een oud shirt peentjes te zweten van de warmte. Onder mijn spijkerbroek had ik namelijk ook een legging aan (anders zou ik schuurplekken krijgen). Nathalie zag er heel sportief uit, haar haren nog prachtig in de krul en we stonden alle drie te popelen om te vertrekken. TomTom Bram werd geïnstalleerd en we reden zo de A6 op richting Zeist. Ergens vergaten we een afslag, we waren druk in gesprek, maar omdat we ruim op tijd waren was dit geen probleem. Niet lang daarna arriveerden we op de plaats van bestemming: Manege Zeisterbos.

Ine was ook net aangekomen en nadat we elkaar hadden geknuffeld zochten we meteen een wc op. Het zullen wellicht de zenuwen zijn geweest die op onze blaas werkte . Kelly was er nog niet en om de tijd nuttig te besteden liepen we wat rond op de manege. We bekeken de stallen en de paarden, de buitenbak, de kantine en er werden natuurlijk foto’s gemaakt. Er lagen strobalen waar we één voor één op gingen zitten en/of liggen. *klik* *klik* *klik* fotootjes werden gemaakt, altijd leuk voor een log bijvoorbeeld . Inmiddels was het 11 uur, maar Kelly was nog steeds niet gesignaleerd. Daniëlle belde haar, maar er werd ook niet opgenomen. Waarschijnlijk zat Kel al in de auto en was niet in de gelegenheid om op te nemen. Al onze spullen legden we in de auto en er werd nog even nagedacht over wat mee zou gaan; wel of geen telefoon, wel of geen camera, etc. Uiteindelijk besloten Daan en Ine om de camera mee te nemen en Nathalie liet haar rugzakje achter in de auto.

We werden opgehaald door één van de medewerkers en er kwam toch een soort van zenuwachtig gevoel bij mij naar boven borrelen, het was immers 17 jaar geleden dat ik voor het laatst had gereden. Chris (onze bosritgids) had van te voren al gevraagd wie de meeste ervaring had en ik wees Daan aan en zij wees op haar beurt Ine. Nathalie en ik hielden wijs onze mond. Daan en Ine kregen een pittig beestje om te berijden en Nathalie en ik een rustig exemplaar. Inmiddels stonden Mercedes (voor Daan), Droppie (voor Ine) en Igor (voor mij) al klaar, dus wij konden vast opstijgen. Ervaren al we zijn (of waren) ging dat natuurlijk heel soepel . Nathalie moest nog even wachten, want haar paard (Juno) was mee met een bosrit. “Ooo dan is hij al een beetje moe” was haar reactie. Inmiddels zaten we allemaal al te paard, maar Kelly was in geen velden of wegen te bekennen helaas. Omdat het al na 11-en was vertrokken we zonder Kelly .

Poeh, dat viel niet mee, hahaha! We vertrokken natuurlijk stapvoets en we reden zo het bos in. Heerlijk! De omgeving daar is echt prachtig en het weer werkte ook mee! We hadden nog niet eens een paar honderd meter gereden toen Chris voorstelde om over te gaan in een drafje. Ja tuurlijk, dat loopt dan lekker door, maar die eerste meters vielen echt niet mee. Ik voelde mijn beenspieren en ik merkte dat mijn conditie ook niet echt geweldig was. Ook moest ik Igor flink aansporen, maar gelukkig gingen we na een klein stukje weer over in stap. Dit herhaalde zich een aantal keer tijdens de rit en het lichtrijden ging me steeds makkelijker af. Op een gegeven moment stelde Chris voor een galopje te doen en we stemden allemaal vol enthousiasme in. Heerlijk, wat genoten we met een grote G. Het galop momentje duurde niet echt lang, maar leuk was het wel! Ine en Daniëlle maakte zelfs vanaf de paardenrug foto’s of filmpjes. Elke keer als Chris weer in een drafje wilde overgaan hoorden we: “Nog even wachten, dan stop ik mijn camera weer even weg.” De tijd vloog natuurlijk om, dat is altijd zo als het leuk is. Mijn spieren vonden een uur eigenlijk ook wel genoeg.
Toen we weer aankwamen stond Kelly op ons te wachten. Natuurlijk moesten er weer foto’s gemaakt worden. Een groepsfoto op paard leek ons wel leuk. Ik stond tussen Nathalie en Daniëlle in, maar Mercedes was wat onrustig en Igor vond de knie van Nathalie ook wel interessant. Anyway er zijn leuke plaatjes geschoten, hieronder het bewijs:

Toen ik Igor naar zijn stal mocht brengen leek het net alsof ik er nog op zat, hahaha! Het leek alsof ik na dat ene ritje O-benen had en het lopen ging ook wat moeizaam. Gelukkig was ik niet de enige die haar spieren voelde, alleen Kelly had nergens last van. We Genoten! Chris werd bedankt en natuurlijk ook betaald en we informeerden nog even of er een eetgelegenheid in de buurt was. Hij ging het helemaal uitleggen (eerste afslag links, dan eerste afslag rechts, dan rechtdoor rijden en bij de tweede rotonde rechtsaf). Gelukkig was Bram ook mee, dus als we Bram een adres zouden voeren dan zou hij in ruil daarvoor ons wel op plaats van bestemming brengen.

Met stijve spieren namen we plaats bij De Reünie en we waren niet van plan daar weg te gaan voordat we hadden gegeten en gedronken. We besloten gezamenlijk dat dit voor herhaling vatbaar was en dat Kelly de volgende keer er echt ook bij moet zijn. Ook nu werd er onverminderd door gefotografeerd , alles moet natuurlijk vastgelegd worden, vooral om de logjes op te leuken .