Horen, zien en zwijgen

Hij staat hier op ons dressoir. Hij is de Borsatobox. Iemand die hier binnenkwam en mij verder niet kende riep meteen: "Jij bent zeker een fan van Marco Borsato!"
Nou zit er in die box, naast de 5 CD’s en een MP3 speler ook een prachtig canvasdoek, eentje met een evenzo prachtige foto. Ik keek manlief al aan, maar zijn blik liet meteen zien dat het doek niet in de woonkamer kwam te hangen. "Iets te veel Borsato schat!"
Ik bedacht me dat de logeerkamer wel een geschikte plek zou zijn. Maar 1 doek aan de muur is ook wat kaal toch? Een drieluik leek me wel wat: Horen, zien en zwijgen. Vandaag probeerde de kinderen te laten poseren en dit kwam eruit:

Ik ben benieuwd hoe het eruit komt te zien als ik de twee foto’s van de kinderen ook laat afdrukken op canvas. Eerst Roy maar eens overhalen.

Dit kwam ik nog tegen na wat Googlen (ik vind het mooi!):
Je hoeft elkaar niet te spreken,
om elkaar te kunnen horen.
Je hoeft elkaar niet in de ogen te kijken,
om elkaar te kunnen zien.
Waar het om gaat is dat er iemand voor je is die echt kan luisteren.
Zo luisteren dat je je ook gehoord en gezien voelt;
als mens met een eigen verhaal, een eigen leven, uniek.