Horsefeelings

’s Morgens werd ik te vroeg door de kinderen gewekt. Het was pas tien over zeven, dus ik had een goede reden om ze weer naar hun bed te sturen. Dat deden ze ook heel erg braaf en pas om kwart voor negen werden we weer wakker. Ik had gedroomd over Anneke en dat we te laat waren op de fanclubdag toen Eloy mij wekte. Na het ontbijt liepen we richting de manege want ik wilde toch wel heel erg graag een rit maken. Bij de receptie zag ik dat ze tochten van vier uur en acht uur hadden en inwendig juichte ik, maar aan de andere kant vond ik het toch niet eerlijk tegenover Roy om zo lang weg te gaan. Ik besloot dat een rit van een uur ook voldoende zou zijn en nam Roy als tolk mee (ik versta het Duits wel, maar het spreken lukt me niet). ’s Middags om half twee moest ik weer aanwezig zijn en kon ik mee met een groep gevorderde ruiters.

Roy en de kinderen bleven in het huisje wat relaxen, ze waren allen moe, maar ik barste van de energie en liep in mijn paardrij-outfit richting de manege. Na even gewacht te hebben werd een Fjord naar buiten gebracht, maar helaas kregen ze de beugels van het western zadel niet kort genoeg voor mij. Er kwam een andere (iets kleinere) Fjord naar buiten waarop ook een western zadel lag waarbij de beugels gelukkig wel korter konden zodat ze op de juiste lengte waren voor mij. Samen met drie Duitse vriendinnen en de eigenaresse van de manege vertrokken we. Ik moest achteraan gaan rijden van haar.
Helaas bleek de Fjord die voor ons liep niet bijster snel, waardoor we elke keer wat achterop raakten. We reden in een rustige stap de bergweide op waarna een korte, maar flinke sprintgalop volgde. Bovenop hadden we een prachtig uitzicht op het dorp, maar helaas had ik geen camera mee. We stapten, draafden en stapten weer richting het bos.
Ik had al eerder opgemerkt dat de paarden een aardig gespierd achterwerk hadden en nu begreep ik wel een beetje waarom . In het bos gingen we weer over in een sprintgalop, maar aangezien ik op het kleinste paard zat en ook niet echt de snelste (maar wel heel braaf), raakte ik de groep even kwijt. Gelukkig hield het meisje voor mij uiteindelijk toch nog even in en niet veel later sloten we ons weer aan bij de voorste drie. Niets stond mijn goede humeur in de weg, maar ergens diep binnenin voelde ik toch wel wat ergenis ten op zichte van de leidster.
Omdat we een flink stuk geklommen hadden moesten we natuurlijk ook weer een afdaling maken en dit nam ongeveer de laatste vijfentwintig minuten in beslag. Het paard waarop ik zat (Meite als ik het goed heb onthouden) was heel voorzichtig in de afdaling en nam kleine pasjes. Wanneer we weer op een wat vlakker deel waren moest ik haar weer even aansporen om bij de groep aan te sluiten. Roy en de kinderen kwamen me ophalen bij de manege, maar helaas had Roy de camera niet meegenomen. Dus geen foto’s van mij op Meite…

Na onze terugkeer bij het huisje nam ik snel een douche en daarna gingen we weer naar het zwembad. Het was inmiddels een ritueel geworden en we merkten aan beide kinderen dat ze het zwemmen wel erg leuk vonden. Na het zwemmen gingen we aansluitend eten in het restaurant. Roy en ik hadden beiden zin in een visje en dachten dat de Seelachsfilet wel zalm zou zijn, dit bleek echter een soort witvis te zijn (koolvis), maar deze smaakte ook voortreffelijk. (overigens is Lachs de zalm, hehe).