Hulp aanbieden

Eloytje is ziek . Arm mannetje, hij hoest veel (het zit zo heerlijk vast ;-() en zit te snotteren. Hij heeft ook nog verhoging, maar hij is heerlijk aanhankelijk (veel knuffelen dus). Het gevolg is dat ik thuiswerk (gelukkig heb ik een hele flexibele baas ) en mijn tijd moet verdelen tussen Eloy en werken. Dat is niet echt makkelijk, maar als Eloy op bed ligt te slapen kan ik lekker doorwerken en me ook beter concentreren. Roy moest vandaag een rapportage afmaken, maar kan morgen eventueel vrij nemen, mocht dat nodig zijn.
De website waar ik mee bezig ben is bijna af (ole ole!) en hopelijk kan deze dan ook snel online. Ik ben benieuwd hoe de reacties zijn want ik ben er best trots op, haha!

Toen ik gisteren van het station naar mijn werk liep, lag aan de overkant van de straat iemand op de buik languit op de stoep. De ambulance kwam ook met gillende sirenes al aangereden en stopte precies daar waar die persoon lag (eigenlijk zag ik eerst de ambulance en daarna die persoon pas liggen). Best wel “eng” om te zien want wat zou er gebeurd zijn? Ik vroeg me bij mezelf af wat ik zou doen als iemand zo op straat zou zien liggen. Ik denk dat mijn eerste reactie zou zijn om er heen te gaan en te vragen wat er is gebeurd en of het gaat. Meestal handel je in zo’n situatie bijna automatisch door hulp aan te bieden (tenminste dat denk ik). Maar dat is niet altijd zo begreep ik uit een verhaal van mijn moeder; Mijn ouders waren laatst een keer gaan wandelen en toen kwamen zij een vrouw tegen die vroeg of één van hun een EHBO diploma had of een telefoon, want haar man was erg benauwd. Die vrouw had het al aan twee andere stellen gevraagd, maar die zeiden niks te kunnen doen en zijn gewoon verder gelopen. Raar toch?! Ik vraag me af of het bij 1 van die stellen niet opgekomen is om dan naar het dichtstbijzijnde huis te lopen en daar een ambulance te bellen… Gelukkig had mijn vader zijn mobiele telefoon bij zich en is uiteindelijk de ambulance gekomen. Mijn ouders hebben de vrouw nog aangeboden om mee te gaan naar het ziekenhuis, maar dat hoefde niet. Ze kregen een paar dagen daarna een brief en een bloemenbon van de vrouw waarin ze vertelde dat het weer goed ging met haar man. Gelukkig maar!