IJslanderitis

Mijn paardrijdende vriendinnen en ik hadden een tijdje geleden afgesproken om weer eens een ritje in de buitenlucht te maken. Ine kwam met het briljante idee om ons kennis te laten maken met haar oude en nog steeds durende liefde: de IJslandse paarden. De afgelopen weken speurde ik het www af om me ‘in te lezen’ en ik raakte steeds enthousiaster over dit paardenras. Ik las artikelen, verhalen en bekeek filmpjes op YouTube. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en gisteren was het zover!

De routeplanner zei dat het 1 uur en 17 minuten rijden was vanaf Almere en we namen het zekere voor het onzekere; We vertrokken ruim op tijd. Roy moet het doen met een Mi Mi (i.p.v. een TomTom) en Mi Mi zegt het wel eens verkeerd . Maar we kwamen ruim op tijd aan in Oirschot bij stoeterij De Breidablik Nadat ik Ine flink geknuffeld had en kennis had gemaakt met vroegere vrienden van haar keek ik eens rond. Ik zag heel veel IJslanders en wat zagen ze er leuk uit!

Daantje en Nathalie arriveerden ook op tijd en rond twee uur mochten we in de huiskamer plaats nemen, nadat we eerst kennis hadden gemaakt met Carla en zij ons ook van koffie of thee had voorzien.
We kregen een boekje en aan de hand daarvan vertelde Carla over het IJslandse paard. Ze vertelde o.a. over het karakter, de anatomie, dat er een importverbod is voor paarden in IJsland, de gangen van de IJslander en de werklust. Daarna kregen we aan de hand van een video te zien welke twee extra gangen de IJslander heeft (naast de stap, draf en galop, kan de IJslander ook tölten en de telgang tonen), waarna Carla het met armen en benen nog een keer uitlegde.

Na deze korte introductie gingen we naar buiten en daar stonden onze nieuwe vrienden op ons te wachten. Mijn vriendin voor die middag heette Isold en Roy kreeg een vriendje toegewezen: Antvali.
We mochten kennis maken met ze en om deze kennismaking wat leuker te maken mochten we ze ook borstelen. Mij maak je hier al blij mee, dus ik had het echt niet erg gevonden als we de hele middag alleen hadden mogen borstelen , maar er stond ons nog veel meer leuks te wachten. Nadat we genoeg haar bij elkaar hadden geborsteld en in dit in een emmer hadden achtergelaten (voor de trui die Ine nog gaat breien), mochten we de paarden opzadelen.

Carla controleerde voordat we opstegen alles nog even en daarna konden we ons richting de ovale baan begeven. Daar moesten we in een volte om haar heen stappen en Carla legde heel uitgebreid en gedetailleerd uit hoe we moesten gaan zitten, welke hulpen we moesten gebruiken en hielp ons ook hiermee. Zo ontzettend fijn!
Isold speelde meteen al heel veel met haar bit en ik merkte al heel snel dat ze met lichte hulpen goed reageerde. Wat een verschil met Sultana waar ik anderhalve week geleden op reed tijdens de les! Isold was ook wel een dametje dat graag vooraan wilde lopen, hihi. Carla corrigeerde een paar keer mijn beenligging en aan de hand daarvan merkte ik dat je met een kleine houdingswijzing veel stabieler in het zadel zit.

We mochten op de ovaalbaan gaan rijden en stapten eerst met z’n vijven lekker door. Aan de hand van onze lichaamshouding (benen, buik, zit en dan pas handhulp) moesten we ook stoppen en weer verder stappen. Niet veel later mochten we naar versnelling twee zoals Carla dat zo mooi zei. Ze had Danielle al gewaarschuwd dat het paard waar zij op reed (Ida) niet zo makkelijk in tölt over zou gaan, de andere vier deden dit vrij gemakkelijk en ik merkte al heel snel dat het veel lekkerder rijden is dan bijv. een draf. Nadat we een paar keer van tempo gewisseld hadden (stap en tölt) ging Carla haar prachtige paard halen en reden we richting het bos. Carla had in het begin ook verteld dat IJslanders niet zo schrikachtig zijn, maar Isold schrok toch even van een schaap en maakte een sprongetje opzij. Ook hier liet Isold duidelijk merken liever vooraan te lopen, maar we moesten achter elkaar blijven rijden, dus moest ik haar inhouden.

We mochten een stukje tölten en daarna weer stappen. Ondertussen gaf Carla iedereen de aandacht en nuttige aanwijzigingen. Zo fijn om te merken dat iemand die je daarin begeleid ook zo begaan is en het enthousiasme deelt en kan overbrengen.
In het bos lagen hier en daar wat plassen, maar Isold weigerde om daar door heen te stappen, dus zo af en toe een klein sprongetje of een onverwacht stapje opzij maakte ze wel. Op een gegeven moment reden we als een na laatste, maar blijkbaar kwam Antvali iets te dachtbij dus ze bokte ook nog even. Ik hoorde Carla nog zeggen: en ik maar zeggen dat ze zo braaf zijn, hahaha. Voor de rest was Isold erg lief met rijden en ze luisterde goed naar de hulpen die ik gaf. Af en toe protesteerde ze wel een beetje omdat we achter elkaar moesten blijven en zij juist vooraan wilde rijden. Carla zag dit ook en zei later dat ik met Isold wel even voorop kon gaan rijden. Alleen Daantje bleef met Ida voor ons, maar ik merkte al heel snel dat ze in een wat prettigere tempo tölte.
Na een dik uur kwamen we weer aan op het terrein en nadat we snel een groepsfoto hadden gemaakt mochten we de paarden zelf afzadelen en ze hun brokken geven.
Daarna mochten de dames even de bak in om lekker te gaan rollen. we haalden ze daarna weer op en daarna konden ze aanschuiven aan hun avondmaal. Het was mooi om al die IJslander hoofden te zien eten van het hooi. Mijn buik was ook al aardig aan het knorren en toen we afscheid hadden genomen van Carla en haar nogmaals bedankt hadden voor de enorm leuke middag reden we achter elkaar aan richting Oirschot om bij de Oude Smidse aan te schuiven. We aten daar een van de lekkerste carpaccio’s die ik ooit geproefd had en na een hoofdgerecht en afsluitend een glas Irish Coffee namen we afscheid van elkaar.

Het was een enorm leuke middag en we spraken al heel snel af dat we dit in september nog een keer gaan herhalen!

"One Love, One Heart, Let’s get together and feel all right" zong Bob Marley toen we terug naar huis reden. Dit zinnetje vond ik zo passend voor gisteren!

Ik heb gisteren iets opgelopen: IJslanderitis!

Filmpje (gemaakt tijdens het WK dat vorig jaar gehouden is bij de Breidablik in Oirschot).