Kinderen krijgen een keuze?

Vandaag zag ik een documentaire van de RVU op TV: Vergezicht. De documentaire liet een beeld zien dat het krijgen van kinderen in Europa tegenwoordig een keuze is, waarvan de gevolgen langzaam maar zeker zichtbaar worden.

Het geboortecijfer in Europa is gedaald en de vergrijzing neemt toe. Volgens economen heeft dit grote invloed op de economie, er zijn over een aantal jaar immers veel mensen die van hun pensioen genieten tegenover een kleinere generatie die nog werkzaam zijn. Jonge stellen willen een flitsende carrière, veel reizen, hun hobbies uit blijven oefenen en sociale contacten onderhouden. Ze denken dat ze dit moeten opgeven als ze de keuze maken om een kind te krijgen. Ik merk, vanuit mezelf gezien, dat je wel het één en ander moet inleveren als er eenmaal een kind is, maar lang niet alles. Tegenwoordig zijn er veel ouderparen die allebei werken en ik ben ook erg dankbaar dat wij beide parttime kunnen werken en dat de kinderopvang in Nederland redelijk goed geregeld is. Lang niet overal in Europa is dat zo. In de documentaire werd duidelijk dat bijvoorbeeld in Italië voor maar 6% van de kinderen plaats is in de kinderopvang. Het schijnt zelfs zo te zijn dat als je van school (universiteit) komt in Italië, je het eerste jaar geen salaris krijgt. Nou lijkt me dat geen ideale situatie voor jonge stellen die graag kinderen willen krijgen.

In de documentaire volgden ze ook een Zweeds paar, waarvan de vrouw de baby meenam naar haar werk. Het werd me niet helemaal duidelijk of dat zo gewoon is in Zweden, maar als het moest lag de baby in de kinderwagen terwijl zijn moeder een bespreking had in dezelfde kamer. In Zweden hebben vrouwen trouwens recht op 1,5 jaar zwangerschapsverlof, maar het blijkt dat ze daarvan gemiddeld 163 dagen opnemen. Anderhalf jaar lijkt me wel heel veel hoor, ik was blij dat ik 2,5 maand na mijn bevalling weer aan de slag kon. De hele dag thuis zitten lijkt me ook niet echt leuk. En zo lang van je werk weg zijn is denk ik ook niet bevorderlijk voor je eigen werkcontinuïteit. In anderhalf jaar kan immers veel veranderen.

Overigens is het niet zo gek dat er tegenwoordig veel tweeverdieners zijn, want de levensonderhoud is best duur. De kinderopvang is ook duur, maar ik ben blij dat wij via Roy zijn werkgever een vergoeding krijgen voor de kinderopvang. Als dat niet zo zou zijn, dan zou ik in feite werken om de opvang van Eloy te kunnen betalen. Nou maar hopen dat ze bij een volgende CAO de kinderopvang niet schrappen! Misschien zijn we ook wel verwend en merken we dat nu in deze economische recessie.

Ik ben in ieder geval blij dat wij de keuze heb gemaakt om een kind te krijgen en ik ben ook ontzettend blij dat wij Eloy gekregen hebben. Ik ben ook blij dat ik kan en mag werken. Ik ben blij dat mijn man en ik een goed team vormen in de opvoeding van onze zoon en in het huishouden, want dat is ook belangrijk! Ik ben gewoon een blij mens, met een superman (daarom heeft hij vast ook een superman t-shirt ) en een superzoon. De sociale contacten onderhouden gaat soms wat moeilijk omdat de meeste van onze vrienden en familie niet hier in de buurt wonen, maar ik ben blij (alweer ) dat er internet, e-mail en telefoon is. Reizen kan altijd later nog (als we met pensioen zijn bijvoorbeeld ). Alhoewel, Roy is acht jaar ouder dan ik, dus hij is eerder met pensioen .