Loslaten

Het is prachtig weer en Eloy speelt graag buiten. ‘s Morgensvroeg is steevast de vraag: "Mag ik bij/met Nick spelen?" Na het ontbijt-, aankleed- en tandenpoetsritueel hebben we tijd om wat dingen te doen. Een spelletje, boodschappen, huishoudelijke taken etc…en de vraag die ik inmiddels kan dromen komt nog enkele keren voorbij in de ochtend. Omdat Nick enkele ochtenden per week naar de peuterspeelzaal gaat, speelt Eloy in de tuin als hij naar buiten wil. Hij sjeest op zijn fiets heen en weer, speelt in de zandbak en wijst slakken of lieveheersbeestjes aan.

Na de lunch en als Shona op bed ligt zoeken de jongens elkaar op. Ze willen graag in de speeltuin spelen voor ons huis en dat is natuurlijk prima. Maar om er nu elke keer bij te gaan zitten, ik moet toch ook leren om hem los te laten. Ik peins me suf: "Is hij niet te jong nog? Hoe oud waren kindjes van vriendinnen toen ze alleen buiten gingen spelen? Hij moet wel de straat over…" één keer moet de eerste keer zijn, dus afgelopen week mocht hij alleen met Nick voor in de speeltuin spelen. Ik heb ik weet niet hoe vaak uit het raam gekeken om te zien of ze er nog waren. Er waren ook twee andere (oudere) kindjes in de speeltuin en dat ging allemaal goed. Ik liep even naar boven, keek uit het raam van Shona’s slaapkamer en ze speelden nog steeds heerlijk samen. Ik liep naar beneden, keek uit het raam en… geen kindjes meer te bekennen! Mijn hart zat meteen in mijn keel, de buurvrouw liep op het zelfde moment naar buiten toe met dezelfde vraag die ik had: "Waar waren die twee bengels naar toe?!"

We liepen ieder een kant op en de buurman was op de fiets gestapt. Zo ver konden ze niet zijn, maar er loopt wel een sloot vlakbij ons huis. Er schoot van alles door me heen en ik rende naar de speeltuin die aan de andere kant van onze straat ligt. Daar waren veel kinderen, maar geen Eloy en Nick. Ik rende terug en trof de buurvrouw weer die vertelde dat Nick en Eloy naar het voetbalveldje aan de andere kant van ons huis waren gegaan, samen met die twee oudere kindjes die daar wonen. Ze had ze teruggehaald en Eloy liet zijn olijke koppie zien en riep: "Hallo mama!" Ik was enorm geschrokken en daarom zei ik op een best scherpe toon: "Kom maar hier jij!" Eloy schrok hier weer van en begon meteen te huilen. Ik moest hem optillen en hij hield me stevig vast. Inmiddels was ik weer wat van de schrik bekomen en vertelde zo rustig mogelijk dat ik geschrokken was, omdat ik hem niet meer zag. Ik legde hem uit dat hij altijd moet zeggen waar hij heen gaat en dat ik dat niet kon weten waar hij uithangt als hij opeens niet meer in de speeltuin was. Hij leek het te begrijpen, maar goed hij is nog jong. Elke keer als hij alleen naar buiten gaat (om te spelen met de buurkinderen) sta ik continue te kijken voor het raam. Ik vind het nog steeds doodeng, maar moet ook leren om hem los te laten…