Mijn lampje

Als ik ‘s morgens op de fiets naar mijn werk vertrek, is het nog heel erg donker. Braaf als ik ben , doe ik het licht van mijn fiets dan ook aan, maar vanmorgen hield opeens mijn voorlamp er mee op. En dat vond ik best eng! Eng, omdat ik zo niet zo heel goed zichtbaar was voor het overige verkeer. Ik hoopte dat er niet weer een controle van de politie zou zijn. Ze staan namelijk regelmatig te controleren en fietsers zonder licht krijgen zonder pardon een bon. Heel goed natuurlijk, want de scholieren die ik onderweg tegen kom fietsen massaal zonder licht (en dan ook nog eens met 3 of 4 man naast elkaar), levensgevaarlijk!

In Alkmaar is er 1 kruispunt, en dat is echt een klote kruispunt (het is eigenlijk een T-splitsing) voor zowel fietsers als auto’s. De fietsers die daar oversteken moeten voorrang krijgen, maar dat gebeurt niet altijd. Vanmorgen stond er een lesauto te wachten en daar kwam ik aan hoor, zonder mijn lampje… Ik zag het gedachteballonnetje van die rij-instructeur al boven de auto hangen: “Daar heb je weer zo’n kamikaze-fietser zonder licht.” Ik was blij dat ik heelhuids op mijn werk was aangekomen. Mijn baas was zo aardig om een nieuw lampje voor mij te kopen (hij moest toch de deur uit) en deze ook nog eens te monteren! Maar toen ik naar huis fietste hield mijn lamp er weer mee op (aargghhh!!). Ik dacht nog even langs de fietsenmaker te gaan voor een nieuwe lamp (EUR 4,50 voor zo’n stom halogeenlampje KASSA), maar de fietsenmaker was op maandag gesloten! Thuis toch maar even het licht nagekeken, zat er een contactje te los… *blond*