Moe

Nog een weekje werken, wat zeg ik? Twee en een halve dag en dan heb ik vakantie! Elke werkweek is weer anders en het kan goed zijn dat ik op vrijdag bijvoorbeeld nog in de avond werk ofzo, maar vanaf 4 september lig ik toch echt op het strand van Corfu! Ik moet zeggen, wij zijn er wel aan toe! Wij gaan dan ook met z’n tweetjes weg, een weekje zonder onze kinderen…

Gelukkig vangen mijn ouders de kinderen op in ons eigen huis, dus we kunnen met een gerust hart weg. Het voelt wel dubbel hoor. Aan de ene kant wil je de kinderen dolgraag meenemen, aan de andere kant lijkt me een weekje niks hoeven en moeten heerlijk! Even de batterij opladen.

Afgelopen schoolvakantieperiode was hard werken voor met name mij. Op maandag werkte ik in Alkmaar en de dinsdag en woensdagen probeerde ik mijn werkzaamheden te verdelen over de hele dag om ook voor Eloy te zorgen. Shona ging die dagen naar het kinderdagverblijf, maar Eloy bleef thuis. Met het mooie weer was hij veel buiten aan het spelen met vriendjes en vriendinnetjes in de straat en met enige regelmaat kwamen ze ook binnenstuiteren voor drinken, snoep of ijs. Echt aan één stuk doorwerken lukt dan niet, dus haalde ik mijn uren ‘s avonds in. Omdat ik wat mijn werk betreft ook een groot verantwoordelijkheidsgevoel heb en dingen graag wil afronden waren er dagen dat ik om half twaalf nog aan mijn pc zat. De vrijheid om mijn eigen uren die dagen in te delen is heerlijk, want ik realiseer me dat niet iedereen dat kan. Gelukkig mocht Eloy ook een woensdagochtend bij haar komen spelen, zodat ik ongestoord een paar uur kon werken. Dat voelde heerlijk. Ik kon mijn werk afronden en liep die dag niet tot aan de avond met een ontevreden gevoel rond omdat ik nog wat moest afronden.

Naast de uren die ik moest maken voor mijn werk probeerde ik ook zo goed mogelijk mijn huishoudelijke taken te doen. Gelukkig helpt Roy daarin ook mee, maar nu aan het einde van de vakantie begint het gevoel van alleen-nog-rust-willen met grote stappen toe te nemen. Qualitytime voor ons tweetjes was ver te zoeken en ik vond dat daaraan maar een einde moest komen. We gingen dit weekend naar Arnhem omdat we zondagochtend een verjaardag in Elst zouden hebben. Ik had het plan opgevat om vrijdagochtend met de kinderen in de trein naar Arnhem te gaan. We reden met Roy mee tot aan Breukelen alwaar we de trein richting Arnhem namen. In Utrecht was ik blij dat de NS niet altijd op tijd rijdt, want zo konden we de trein naar Arnhem gelukkig halen. De instap is trouwens best hoog als je met een wandelwagen de trein in wilt. Gelukkig was er een aardige student die zijn hulp aanbood en zo stonden we in no time in de trein of op het perron. Mijn moeder kwam ons op het station ophalen en we waren binnen vijf minuten in Arnhem Zuid. Ik had voor die avond kaartjes bij de bioscoop gereserveerd (The Da Vinci Code) en vooraf gingen we eten bij de Griek (Delphi, om vast in de vakantiestemming te komen ). De kinderen aten bij mijn ouders thuis pannenkoeken en gingen daarna lief slapen. Wij kwamen rond middernacht binnenvallen en na even wat gedronken te hebben doken we ons bed in. Roy was blij met deze actie van mij, ik ook .

Zaterdag gingen we naar de stad om een cadeautje te kopen en ik hoopte wat mee te kunnen pikken van de World Statues die elk jaar in Arnhem worden gehouden. Helaas waren we te vroeg en was het weer niet zo lekker om in de stad te blijven hangen. Eigenlijk zou ik met Eloy en mijn moeder naar de film gaan (K3 en het IJsprinsesje), maar ik had me in de tijd vergist, dus zijn we weer richting huis gegaan met de belofte dat we woensdag naar de film gaan. Oma Ans kwam ook nog even gezellig langs en gaf ons haar kleine digitale cameraatje omdat zij er niks meer mee deed. Erg lief, want deze kan je zo lekker in je tas of jas stoppen. Roy en mijn vader gingen die avond naar Vitesse – AZ (helaas hebben ze verloren ) en mijn moeder en ik lagen voor de TV blauw van het lachen om de Lama’s.

Vanmorgen zijn we in Elst geweest, want Imre werd drie jaar en ze vierde dat met een feestje . Na het feestje aten we nog een broodje bij mijn ouders en daarna reden we terug naar huis. Uiteindelijk viel Shona 10 km voor Almere in slaap, Eloy was net buiten Arnhem al vertrokken. De katten waren blij dat wij er weer waren, want ze konden weer naar buiten en wij waren blij dat we weer thuis waren. Moe, maar voldaan na een leuk en gezellig weekend. Moe, maar volgende week liggen we op het strand van Corfu!