Moederen en schilderen

Het schiet al aardig op met schilderen. Althans aan de buitenkant. En het ziet er ook meteen een stuk gelikter uit met zo’n likje verf. Nu Roy deze week thuis was, kon ik vanmorgen met de auto de weekboodschappen al doen.

Ik wilde Eloy meenemen, maar die was zo jengelig en huilerig dat ik hem toch maar in bed heb gelegd en hij viel als een blok in slaap. We zitten nu net in een periode dat we willen overstappen naar één keer overdag slapen. Soms lukt het ook, dan heeft Eloy energie voor tien, maar soms dan is hij na het eten van z’n fruit alweer doodop. Je ziet die oogjes dan weer kleiner worden en hij heeft net zoals ik, als ik moe ben, dat het linkeroog wat kleiner is dan het rechteroog.

Nadat ik terug was had Roy al wat geschilderd en het ziet er top uit! Hopelijk hoeven we de komende jaren niet zo heel veel te doen aan het schilderwerk, want we hebben het nu wel echt grondig aangepakt. Roy zei voor de grap: "De volgende dakkapel wordt ook van kunststof". Ja hoor schat, maar eerst moeten we weer sparen . Ik word trouwens helemaal kriegel als die reclames voor allerlei kredietbanken en leningen op TV komen. Ze maken de mensen lekker dat ze goedkoop kunnen lenen. Goedkoop lenen, jaja. Lenen is helemaal niet goedkoop en die lage hypotheken waar ze mee adverteren gelden vast en zeker voor een zeer korte periode… Roy is iemand die graag spaart en dat is maar goed ook . Ik spaar mee en ik pieker er niet over om een lening af te sluiten, tenzij er een zeer goede reden voor moet zijn. In mijn omgeving heb ik wel gezien dat het hebben van schulden (veel schulden!) veel kopzorgen geeft en dat is iets wat ik liever niet heb, zeker niet op financieel gebied.

Vanmiddag ben ik met Eloy een klein uurtje gaan fietsen. We waren nog niet weg of Eloy trok het petje van zijn hoofd. Had ik die weer opgezet en zat ik weer op de fiets, probeerde hij met zijn rechtervoetje uit het voetensteuntje te komen. Hij heeft net zolang gewrikt tot hij zijn voet eruit had. Ik kijk even naar beneden, zie ik dat Eloy zijn schoen ook bijna uit had. Weer afstappen, schoen + sok uitgedaan (dan maar koude voeten hoor), opgestapt en weer verder gefietst. Begint meneer aan het kralenkettinkje van zijn speen te trekken. Die er ook maar afgehaald. Nu konden we dan eindelijk doorfietsen. Weet je hoe hij zat? Wijdbeens met één voet (de linker mét schoen en sok nog aan) keurig in het steuntje en met de rechter voet half over de steun heen met zijn tenen in de wind. Heerlijk relaxed. Het zou een mooie foto zijn geweest, haha!