Muziekvoorkeuren

In huize Hoose houden we allemaal van muziek en hoewel de muziekvoorkeuren uiteen lopen zijn er ook enkele raakvlakken. Zo ligt Roy zijn muziekvoorkeur voornamelijk bij de symfonische rock, mijn voorkeur ligt bij de populaire popmuziek én de betere Nederlandstalige muziek.

Als je mij een beetje kent dan weet je dat hij op eenzame hoogte in mijn muziekvoorkeuren staat (knappe vent, band of vrouw die hem daar vanaf krijgt overigens ). Roy zijn voorkeur is het absoluut niet, al zegt hij wel dat enkele nummers ‘wel aardig’ zijn. Gelukkig hebben Roy en ik ook raakvlakken op muzikaalgebied. Zo mogen we graag naar Anouk en Kane luisteren en/of kijken en vinden we de muziek van o.a. Anastaticia, U2, Pink, Alanis Morissette, Joss Stone, Bon Jovi en Krezip ook leuk.

Als we met de auto weggaan en we zijn langere tijd onderweg kiezen we ieder een CD die we zelf leuk vinden, maar we houden ook enigszins rekening met de smaak van de ander. Alhoewel… hihi, ik neem toch ook heel vaak Marco mee onderweg , maar zoals ik al zei: Roy vindt sommige nummers ‘wel aardig’. Hij zal niet zo snel Joe Satriani of Dreamtheater meenemen, omdat hij weet dat ik daar absoluut geen fan van ben.

Het kan eigenlijk ook niet anders dat onze kinderen wat meekrijgen van onze muziekvoorkeuren. Roy zegt wel eens gekscherend dat Eloy is ‘verpest’ met het Marcovirus, want liedjes die Eloy meezingt (of schreeuwt) zijn meestal liedjes die Marco zingt. Zonder dat wij kijken geeft Eloy een heel optreden weg met exact dezelfde bewegingen die Marco maakt op de live DVD ‘Zien’. Hij zingt luidkeels de laatste woorden van elke zin mee en gaat helemaal op in zijn optreden. Ik vroeg Eloy wel eens: "Wat doe je nu?" en als antwoord kreeg ik dan "Mam, dat doet Marco ook!"

De eerste letter die Eloy kende van het alfabet was dan ook de M (van Marco Borsato), zie deze log. Roy vond dat we dit bij Shona anders moesten gaan aanpakken. Shona, mijn lieve kleine meisje, moest een rockbitch worden. Kane, Anouk, noem maar op, maar vooral geen Borsato. Aldus Roy . Ik hoop eigenlijk ook niet op gillende gitaren ofzo. Twee gillende kinderstemmetjes kunnen mijn oren net aan. Denk nou overigens niet dat we Eloy en Shona onze muziekvoorkeur gaan opdringen hoor. Eloy mag zelf kiezen wat hij in de auto wil luisteren en de laatste tijd is dat Anouk (Hotel New York). Thuis luistert hij graag naar Woezel en Pip of naar de verhaaltjes van Dikkie Dik, maar na een tijdje heeft hij daar genoeg van en dan gaat de radio aan. Shona vindt muziek ook erg leuk, dat merk ik aan alles bij haar. Als ze wat jengelig is en ik pak haar op om te gaan zingen of met haar te dansen dan heeft ze in no time een grote lach op haar gezicht. In de box wiebelt ze op haar kontje heen en weer en klapt haar handjes vrolijk tegen elkaar. Ik merkte dat ze bij een bepaald nummer (Love Generation van Bob Sinclar) keer op keer vrolijk ‘meedanste’ op de muziek en noemde dat op een gegeven moment ‘ons nummer’. Nou waren we laatst bij de kapper toen dit nummer werd gedraaid. Eloy zat keurig stil op de stoel zodat Chantal zijn haren kon knippen en Shona was wat ongeduldig in de wandelwagen aan het wachten. Opeens draaide Eloy zich om en zei: "Mama, dit is ons liedje hè?" en Shona was op slag stil en luisterde aandachtig met een glimlach op haar gezicht.