Naakt? Liever niet!

Getverderrie, als ik ergens heel erg de kriebels van krijg zijn het naaktslakken, brrr. Alleen als ik de naam typ krijg ik kippenvel, laat staan wanneer zo’n geval bij ons de huiskamer in kruipt. Als het nat en donker is, en we hebben onze openslaande tuindeuren (waar ik zo blij mee ben) ’s avonds nog open staan, kruipen die dingen net voor de deur langs. Maar heel brutale gevallen hebben ook wel het lef om op onze prachtige houten vloer een slijmspoor achter te laten. Slakken met een huisje, daar heb ik totaal geen problemen mee, die laat ik rustig op mijn arm kruipen (dat deden we vroeger altijd ). Maar z’n naakte neef/nicht/familielid, nee daar moet ik echt niks van hebben.

Gisteravond ging Roy eerder slapen dan ik, ik wilde nog even doorwerken, en hij vroeg of hij de deur open kon laten. Omdat die griezels de neiging hebben om net op de drempel te gaan liggen, kwamen de kriebels alweer naar boven. Ik ga zo’n slijmerig en glibberig ding niet met mijn vingers oppakken, het liefst helemaal niet eigenlijk. Roy las de gruwel van mijn gezicht af en pakte lachend een tissue, hij klaarde het klusje wel even en nadat hij dat had gedaan gaf hij mij een zoen en vertrok met de liefkozende woorden “wat ben je toch een watje" naar boven. Gelukkig bespaarde hij mij en een naaktslak een afschuwelijke ervaring; ik hoefde de deur niet dicht te trekken met de kans een naakt geval te pletten en een eventuele slak op de drempel zou een vreselijk afscheid van het leven bespaard blijven.

Vanmorgen trof ik gelukkig geen dode exemplaren aan in de woonkamer (dat gebeurt ook nog wel eens…), maar toen ik de tuindeuren weer open deed lag er eentje gewond op het pad. Brr, ik voelde een rilling langs mijn ruggengraat lopen. Om er voor te zorgen dat de kinderen zo’n geval op zouden pakken (weten zij veel), moest hij opgeruimd worden besloot ik. Maar hoe? Oppakken met mijn handen is geen optie. Met een takje? Teveel gepriegel. Met mijn voet de slak richting de planten duwen? Liever niet, ik had slippers aan. Ik speurde de tuin af naar een geschikt voorwerp en vond een schep van de kinderen. Voorzichtig schepte ik de gewonde patiënt op en schoof deze net achter de buxus. Althans dat was mijn bedoeling, maar hij bleef er net op liggen. Afijn, wat takken van een grotere plant erover heen en je zag er niks meer van.

Eloy heeft nog geen afschuw van deze aparte slakken. Hij zag er laatst eentje kruipen en riep uit; “Kijk mam! Iemand heeft zijn huisje stuk gemaakt! Is hij nu een huis aan het zoeken?”