Naar school

Het is alweer drie weken geleden dat Eloy voor het eerst naar de basisschool ging. Best een belangrijke mijlpaal en ik heb daar nog geen log aangewijd. Shame on me! Maar vooruit, vandaag zal ik er eens voor gaan zitten en een log tikken en opmaken mét foto’s.

In de week voorafgaand aan dit grote gebeuren hebben zowel Roy als ik op een positieve manier Eloy laten weten dat hij naar school zou gaan. Eloy pakte dit heel leuk op en was ook reuze trots dat het moment steeds dichterbij kwam.

Maandag 29 mei was het dan zover. Ik had die dag vrij genomen, want ik wilde die eerste schooldag natuurlijk niet missen. Om tien voor half negen werden we in de klas verwacht en ruim op tijd liepen we hier met z’n vieren weg. Nou, eigenlijk drie, Shona mocht in de wandelwagen mee. Ik nam ook mijn fotocamera mee, want dit moest natuurlijk worden vastgelegd voor opa en de oma’s, familie, vrienden en andere geïnteresseerden (zoals jullie, mijn webloglezers).

Toen we de school inkwamen werden we begroet door de directeur en hij vroeg aan Eloy of hij wist bij welke juf hij in de klas zou komen. Eloy was wat overdonderd door al die nieuwe indrukken en vergat spontaan haar naam. Gelukkig wist mama het wel .

We werden naar de toekomstige klas gebracht waar we ontvangen werden door één van de twee juffen die Eloy zou krijgen. In de klas stonden groepjes met tafels en daarom heen stonden of zaten kinderen te spelen. De één was aan het puzzelen, de ander aan het kleuren, etc… Eloy pakte stevig mijn hand vast, zo stevig dat ik me begon af te vragen of hij die deze dag nog los zou laten. We liepen wat heen en weer, want Eloy wilde nergens gaan zitten. Opeens zag hij een soort speelhoek en hij vroeg aan mij of hij daar mocht spelen. Ik had zo’n vermoeden dat het niet zou mogen, want er waren geen andere kinderen in die hoek aan het spelen, maar ik zei: "Zullen we het aan de juf vragen?" Eloy stapte dapper naar de juf, met nog steeds mijn hand stevig vast en vroeg met een klein stemmetje of hij in de speelhoek mocht spelen. De juf zei heel vriendelijk, maar ook erg duidelijk zodat er geen discussie mogelijk was, dat dit niet kon en ze vertelde er meteen bij wanneer hij daar wel mocht spelen. Dat was prettig, want dan had Eloy wat om naar uit te kijken.

Roy had Shona even uit haar wandelwagen gehaald en zij was al druk aan het spelen bij een tafeltje. Geen verlegenheid te bespeuren bij Shona, maar Eloy kneep mijn hand zo wat fijn. Ach ja, het is ook niet niks natuurlijk om opeens in een klas met allemaal onbekende kindjes en een onbekende juf te komen. Ik ging samen met Eloy aan een tafeltje zitten en probeerde of hij een spelletje met me wilde spelen. Ondertussen schoof er nog een jongetje aan om mee te spelen. Eloy vond dit toch een beetje teveel van het goede en kroop bij mij op schoot. Inwendig genoot ik wel een beetje van mijn kleine mannetje die de veiligheid bij me zocht, maar aan de andere kant wilde ik hem ook laten proberen om een beetje los te komen. De juf vroeg na tien minuutjes of de kinderen een kring wilden maken en Eloy ruimde keurig alles op terwijl ik een stoel voor hem klaar zette met de bedoeling om op mijn hurken achter hem te gaan zitten.

Maar inmiddels was de greep om mijn hand verplaatst naar een wurggreep rond mijn nek. Eloy wilde me niet loslaten. Roy en Shona zijn op dit punt naar huis gegaan en ik bleef samen met Eloy zitten. De juf had gezegd dat als ze straks naar buiten zouden gaan het voor mij een mooi moment zou zijn om richting huis te gaan. In de kring werden eerst de namen opgelezen van alle kinderen, waarbij de kinderen "Goedemorgen" of "Goodmorning" zeiden en de juf stelde Eloy aan zijn klasgenootjes voor. Hierna werden tweetallen gevormd en de allerkleinsten werden bij de juf geroepen. Het was de bedoeling dat de kinderen elkaar gingen vertellen wat ze in de vakantie gedaan hadden en daarna moesten de kindjes die geluisterd hadden vertellen wat ze hadden gehoord. Eloy had zijn greep rond mijn nek nog niet verslapt, maar luisterde wel aandachtig naar wat er werd verteld. Ook hij vertelde wat hij in de vakantie had gedaan en wat hij op zijn verjaardag had gekregen. Na deze vertel-en-luister-ronde mochten de kinderen hun jas aandoen en zouden ze buiten gaan spelen. Ik liep mee naar de gang, eindelijk verlost van de houdgreep en hielp Eloy in zijn jas (iets wat hij eigenlijk zelf kan, maar toch ). De kinderen verzamelden zich rond de buitendeur en nu werd het toch echt tijd om afscheid te nemen. Ik slikte dapper wat tranen weg, want het is natuurlijk not done om juist op dat moment te gaan huilen als moeder zijnde. Buitenspelen en Eloy gaan goed samen, dus daar was hij wel voor te porren, iets wat het afscheid nemen gelukkig een stuk makkelijker maakte.

Ik stak snel de straat over, om maar niet langs het schoolpleintje waar Eloy zou spelen te hoeven lopen. Stel dat hij me zou zien! Ik liep snel richting huis en keek meteen op de klok hoe laat het was (half tien). Nog twee en half uur en dan konden we hem weer ophalen. Volgens mij heb ik die ochtend elke kwartier op de klok gekeken, ik keek de klok richting twaalf uur! Het kon me niet snel genoeg gaan, want ik wilde natuurlijk weten hoe Eloy het op school vond. Nou meneer viel met zijn neus in de boter. Hij had een jarige in de klas en dat betekende een traktatie! Met een grote glimlach rende hij naar ons toe met een zakje snoep. "Kijk mam, snoep!" Geweldig om dat blije gezichtje te zien al hebben we wel voorzichtig verteld dat dit niet elke dag het geval zou zijn. Waarschijnlijk tevergeefs, want dezelfde middag kwam hij met nog een traktatie thuis en de dag erna ook, hahaha!