Nee! Mij!

Het is duidelijk. Mijn kleine man heeft een eigen wil én hij heeft deze eigen(wijze) wil ook ontdekt. Eloy is nog niet eens twee jaar, maar de slogan "Ik ben twee, dus ik zeg nee!" gaat nu al op. Soms is het best aandoenlijk en lachwekkend als Eloy zo boos en luid NEE! roepend op de grond ligt omdat hij zijn zin niet krijgt. Maar er zijn ook momenten dat ik wilde dat ik naast een bouwmarkt woonde om daar meteen een paar rollen behang te halen, zodat ik hem er achter kon plakken. Het is ook best lastig om Eloy te begrijpen, want zijn woordenschat gaat nog niet verder dan poe, woe, peen, happuh, poepuh, mij, nee, papa, mama, oma, opa, ja, daa, bal en vast nog een paar die ik vergeet. Dus zeggen dat hij in plaats van melk Yogi wil gaat op een iets andere manier dan de zin uitspreken.

Het gaat dan ongeveer zo: "Eloy, zal ik een flesje melk pakken voor je?" *stilte* Ik loop naar de koelkast en pak melk, doe dit in een flesje in de magnetron en als het warm is geef ik het aan Eloy. Maar dan begint het: "Neee!!" Hij loopt trappelend en nee roepend weg, gaat op de grond liggen, onder de tafel zodat ik er niet goed bij kan. Hij schudt heftig met zijn hoofd, roept nog een keer of tien "Nee!" Ik probeer een vraaggesprek, maar op elke vraag is het antwoord "Nee!!" gevolgd door een luide protesterende huilbui. Zelfs op de eerste keer vragen of hij Yogi wil, is het antwoord ook nee. Als hij wat rustiger is geworden en ik nog een keer vraag of hij Yogi wil, kijkt hij nog wat beteuterd, maar volgt mij met een krokodilletraan op zijn wang toch wel even naar de keuken om te zien of hij wel echt Yogi krijgt. En nee, die fles met warme melk wil hij ook houden…