Onverwacht uitje

Een paar dagen geleden schreef ik op het prikbord van Marco dat ik wel toe was aan een avondje Marco. Hier en daar doken berichten op van mensen die via Marktplaats kaarten kochten voor één van de besloten concerten van Marco in de HMH en eigenlijk begon het bij mij ook wel te kriebelen. Die concerten worden dan georganiseerd in opdracht van een grote opdrachtgever als o.a. VVN, Basiq of een ander groot bedrijf.

Lieve Anneke zag mijn berichtje staan en vroeg via MSN of ik misschien interesse had in twee kaartjes voor 21 september. Ik belde meteen Daan die begon spontaan te hyperen . Anneke had de kaarten op Marktplaats gezien en contact opgenomen met de verkoper die bij haar in de buurt bleek te wonen. De beslissing was snel genomen (ook na een kort overleg met Roy, hehe) en Anneke zou de kaarten via de garantiepost naar ons opsturen. We zouden ze dan op de 21e ontvangen, iets waar ik wel zenuwachtig van werd, maar ik had alle vertrouwen in de TNT.

Overdag voelde ik enige ‘concertspanning’ die eigenlijk veroorzaakt werd door het nog niet in handen hebben van de kaartjes. Ik zou ook enorm gebaald hebben als die kaarten niet bezorgd zouden worden, want ik had me heel erg op deze avond verheugd. Uren verstreken en er werd verschillende keren aangebeld (2x Noud om te vragen of Eloy kwam spelen en 1x door de TNT die een pakketje voor Eloy kwam brengen). Het was half twee geweest en nog waren de kaarten niet gebracht. De post komt bij ons ook pas halverwege de middag. Iets na half twee ging de bel weer en daar stond de postbode. Ik kon die man van blijdschap wel om zijn hals vliegen, maar ik heb me ingehouden, hahaha!

Daan en ik besloten om op tijd naar Amsterdam te vertrekken en net voor mijn vertrek heb ik nog wat kleine werkjes afgerond en daarna kon ik gaan. We reisden met de trein richting station Duivendrecht en vanaf daar liepen we naar de HMH. "Het ligt toch vlak bij de ArenA?" vroeg ik aan Daan. Ik ben er nog nooit geweest, cultuurbarbaar als ik ben, maar ik wist dat het daar in de buurt lag. We liepen een klein kwartier en uiteindelijk zagen we de HMH. Er stond nog niemand voor de deur (dat zijn we niet gewend, haha), zodat we tijd hadden om een terrasje te pikken en ons tegoed deden aan een cappuccino (Mimi) en chocomelk met slagroom (Daan). Eén van de obers vroeg of wij voor Marco Borsato kwamen, waarop Daan zich naar me toe boog en in mijn oor fluisterde: "Hoe weet hij dat? " De stemming zat er in ieder geval al in, want ze draaiden eigenlijk alleen maar muziek van Marco (waarvoor dank!).

Iets na kwart over zes kwamen er steeds meer mensen die een beetje rond de HMH bleven lopen en er naar keken. We rekenden snel af, haalde nog wat patat bij de FEBO (was niet lekker) en zochten een strategisch plekje bij de deur. Cindy zag Daniëlle staan en kwam even naar ons toe. Haar Borsato-maatjes stonden in de file(leed) en waren nog onderweg. Iets na zevenen mochten we naar binnen, waar we weer een half uurtje moesten wachten voor de deur naar de zaal. Rond half acht ging deze open en er sprinten een aantal mensen naar binnen. Ik had dit niet verwacht (best naïef, hahaha) en zocht Daan op. Zij had een mooi plaatsje aan het hek weten te bemachtigen en ik ging er achter staan. Nog voor het programma begon mocht ik van Daan bij het hek staan en ging zij achter mij staan *lief*.

Quinty Trustfull praatte de avond aan elkaar en na een optreden van Floortje en Edsilia (leuk mens!) kwam hij-waar-wij-op-wachten. Het was in één woord een grandioos en een energiek optreden. Een blik van verbazing en herkenning (ja, we waren illegaal) bij Marco toen hij ons zag. We genoten en het was veel te snel weer voorbij natuurlijk. Ik bedoel zo’n avond kan niet lang genoeg duren. We liepen nog even naar achter in de hoop op een praatje, maar helaas voor ons zat dat er niet in die avond. (er moesten denk ik nog slingers opgehangen worden, hahahaha!). Met een zeer tevreden gevoel liepen we richting het metrostation. We stapten bijna in de verkeerde metro (staat ook nergens aangegeven welke tussenstations er zijn ), maar na iets meer als een half uur waren we weer in Almere. Ik sms-te nog even naar Daan dat ik veilig thuis was en vlak daarna sms-te zij ook dat ze weer thuis was. Moe maar met een grote lach op mijn gezicht viel ik in slaap.