Papegaai

Eloy is in de leeftijd dat hij steeds meer en duidelijker gaat praten. We kunnen al aardige gesprekjes met hem voeren en hij begrijpt veel van wat wij zeggen. Niet dat hij altijd naar ons luistert hoor, soms is Eloy gewoon Oost-Indisch doof. Maar nu hij zichzelf beter kan uiten, door te zeggen wat hij wil én wij niet hoeven te raden wat nu “daah of laah” is komt ook het papegaaien tot uiting. We horen datgene wat wij zeggen wel eens terug namelijk . En dan met name dingen die we zeggen als we Eloy een standje geven of het zat zijn om hem elke keer te waarschuwen.

Vandaag zei meneer na meerdere pogingen van onze kant om hem zijn eten te laten opeten: “Ik ben het zat hoor!” *Proest* Gauw hand voor de mond doen en vooral niet proberen te lachen. En dat is erg moeilijk kan ik je zeggen! Roy en ik moeten elkaar dan ook niet aankijken, want dan liggen we helemaal in een deuk.

We moeten dus uitkijken wat we zeggen de komende jaren. Voor je het weet wordt het tegen ons gebruikt.

LOL