Sint Maarten

Dit jaar ging Eloy voor het eerst met zijn zelf geknutselde lampionnetje langs de deuren om een liedje te zingen. We hadden de afgelopen twee weken elke dag ge-oefend, maar omdat Eloy in een nogal dwarse periode zit zag ik de bui al hangen. Vanmorgen na het ontbijt deed ik het lampje vast in de lampion en liet Eloy er even mee spelen. Voorzichtig zei ik erbij dat we vanavond langs de buren zouden gaan met zijn lampion waarbij hij dan een liedje mocht zingen. Gelukkig stemde hij hiermee in en we oefende nog een keertje. Ik heb het onderwerp Sint Maarten de rest van de dag maar even laten rusten.

Toen we aan ons avondeten zaten en de bel ging, nam ik Eloy mee naar de deur om de eerste buurtkinderen te horen zingen. Nadat ze hun snoepje hadden gekregen en weer waren vertrokken spoorde ik Eloy aan om snel zijn eten op te eten, zodat hij ook naar buiten kon. Van dat snel zijn eten op eten kwam niet veel, want om de haverklap ging de deurbel. We hebben maar even door de vingers gezien dat het avondeten vanavond niet veel meer zou worden.

Met zijn lampion in zijn ene hand en een rugzakje op zijn rug liepen we naar de buren. Ik belde maar even aan, want Eloy zingt nog niet zo heel hard en de buurjongen (Arjan) deed open. Daar stond mijn kleine mannetje dan tegenover die hele lange knul. Hij ging wat dichter tegen mij aan staan en piepte: "Mama, je moet meezingen." Ik zong de eerste woordjes en Eloy keek verlegen om zich heen en zong toen mee. Het kwam er een beetje hakkelig uit, maar hij heeft uiteindelijk het vervolg helemaal zelf gezongen. Eloy kreeg een snoepje welke ik in zijn rugzakje deed en we liepen verder naar het volgende huis. Ik had een korte route in mijn hoofd van buurtbewoners waar we wel eens een praatje mee maken en bij elke deur ging het zingen beter. Ons eindpunt was ons eigen huis, waar ik nog snel een foto heb geschoten. Ik ben trots!