SIR IV: Trots!

Afgelopen zaterdag gingen Daantje en ik weer richting Arnhem. Bekende weg voor mij, en ook al moest ik zelf rijden, ik was toch even de weg kwijt op de A27, hahaha.
Maar eenmaal in Arnhem kan je me loslaten en ik weet de weg weer. We kwamen rijkelijk op tijd aan bij het Gelredome en ik parkeerde de auto in sectie Londen. Ik denk dat het een mazzeltje was dat de auto meteen goed stond (en niet scheef of te ver van de buurman af). Een aantal bekende Borsaties stonden al te koukleumen bij de hoofdingang en daar hebben we even mee staan kletsen. Uiteindelijk ging iedereen weer zijn/haar eigen weg en wij besloten om richting Kronenburg te lopen om daar wat warms te drinken én naar de wc te gaan. De eerste gelegenheid hiervoor zag al helemaal rood van de mensen, dus we liepen wat verder en kwamen uit bij de Boulangerie. Hier hebben we een warme beker chocomelk (Daan) en cappuccino (Mimi) gedronken en nadat we beide onze blaas hadden geleegd zijn we weer teruggelopen richting het Gelredome. Inmiddels waren meerdere bekenden gearriveerd en we hebben al kletsend onze tijd doorgebracht tot kwart over vijf.

Daniëlle en ik zouden sleutels gaan uitdelen, evenals Inge en Nienke, en Daan en ik werden ingedeeld bij ingang A. Iets voor zes uur werden we naar de ingang gebracht met onze tas en daarin de sleutels. Gelukkig had ik een warme fleecetrui aan en we stonden uit de wind wat ook erg prettig was. De security mensen die bij de ingang stonden waren prettig gestoord . Ze lieten heel serieus de mensen rondjes draaien of met de armen wijd door de knieën gaan. Allemaal ten behoeve van de cameraregistratie . Of ze vroegen of de mensen snoep mee hadden en bij een positief antwoord vroegen ze beleefd om een snoepje.

We hebben regelmatig in een deuk gelegen en gelukkig vatte ook iedereen het leuk op. Zoals gezegd deelden Daan en ik die avond sleutels uit waarmee je een auto kon winnen. Heel veel mensen vonden dit erg leuk, ik heb er maar twee gehad die niet hoefden. Eén van de security mannen vroeg of hij ons dan bij de auto kreeg, maar helaas hebben we hem moeten teleurstellen . Ik kwam ook nog een oud Postbank collega tegen en een moeder van de zwangerschapsgym. Ook Nellekie kwam voorbij en de enige BN-er die ik bij onze ingang heb herkend was Barbara Barend.

Tussen kwart over acht en half negen werden we gebeld dat we naar ingang L mochten komen. Inge en Nienke stonden daar ook al en we zouden via die ingang het veld op mogen. Alleen hadden die twee toffe meiden geregeld dat wij met ons viertjes bij het Gold vak naar binnen mochten en zo kwamen we als laatste binnen en we stonden gewoon helemaal vooraan. Marco was nog niet eens begonnen, dus van zijn show hebben we gelukkig niks gemist. Kelly, Tessa (door mij regelmatig Kes en Telly genoemd ), Suusje, Jolien, Miriam en Martijn stonden er ook en zo hebben we de hele avond lekker geswingd en onze kelen schor gezongen. Marco was zo heerlijk goed bezig en het is echt geweldig om zo’n laatste show mee te maken, want het was gewoon één groot feest.

Marco zei dat hij baalde omdat het de laatste was en wij baalden net zo hard mee . Na afloop zijn we richting de hoofdingang gelopen en al snel verzamelden zich meer bekende Borsaties. We kletsen na over de heerlijke afgelopen weken. We zaten allemaal op één grote rode wolk. Dat heeft ‘onze’ Marco het toch weer goed gedaan! Ook de stad Arnhem ademde rood uit en ik moet zeggen dat ze dit toch wel heel leuk en goed hebben opgepakt. Het is natuurlijk voor de ondernemers in Arnhem een flinke bonus (mag je het zo noemen?) als een evenement van deze omvang wordt georganiseerd en ze zijn hier erg leuk op ingesprongen. Ik kan niet anders zeggen dat ik ongegeneerd trots ben op ‘mijn’ stad en hun aanpak rondom deze tour! Ik voelde me altijd al erg welkom in Arnhem en ik denk dat vele met mij zich de afgelopen periode zeer welkom hebben gevoeld. Wat mij betreft mag Marco zo weer terugkomen .

Wat helemaal tof was dat Marco na afloop even tijd vrijmaakte voor degene die stonden te wachten. Het was wel even kritisch of we goed stonden en gelukkig was Ine (of Marijke?) zo oplettend dat we uiteindelijk toch nog bij de juiste uitgang stonden. We liepen voorzichtig naar hem toe (misschien wilde hij wel meteen weg?), maar Marco bleef staan en nam even de tijd om te knuffelen en ons te vragen wat we ervan vonden. Helemaal super! Hij zei dat hij zich heel erg leeg voelde, maar ik vond Marco nog heel veel energie uitstralen en sprankelen. Na een poging om te high-fiven welke overging in toch weer knuffelen excuseerde hij zich en liet ons stralend en blij achter. Moe en voldaan stapten Daniëlle en ik niet lang daarna in de auto richting Almere en met een grote glimlach en een trots kloppend Arnhems hart viel ik in slaap drijvend op een rode wolk richting Dromenland.