Symphonica in Rosso

Twee weken terug kreeg ik een envelop (ik moest haar nog wel even helpen herinneren dat ze mij deze zou geven, dus dat deed ik tijdens ons wekelijkse sportieve uitje). Eenmaal thuis maakte ik deze envelop open en daarin zat een lieve brief op prachtig briefpapier én twee kaartjes voor Symphonica in Rosso.

De kaartjes waren voor 22 oktober en ik nam mijn peettante (Betsie) mee naar het Gelredome. We mochten plaats nemen naast de bende apenstaarten van de Marco chatbox. Gezellige meiden hoor . Aan mijn andere kant zat zij met haar gezin en twee rijen achter ons zat mijn werkgever met zijn vrouw en vrienden.

We zaten in vak 121 op de eerste rij. Een prachtige plaats met lekker de ruimte om te swingen. Van verschillende kanten had ik gehoord dat het een hele mooie show was, dus ik was razend benieuwd. Omdat mijn ouders op loopafstand van het Gelredome wonen namen we de benenwagen .

Rond een uur of zeven kwamen we aan bij ingang P waar een enorme rij stond (scanapparaat was defect werd er gezegd). Ik zag collega Bennie rondkijken en na hem gedag gezegd te hebben sloten we braaf achteraan. Inmiddels kwamen Job en aanhang ook aanlopen en de rij bij ingang P liep gelukkig vlot door de poortjes. We waren redelijk snel binnen en daar begon het wachten. Nou die tijd werd doorgebracht met hier en daar gedag zeggen, drinken, rondkijken (wat een rode massa) en de sfeer opsnuiven. Ilse deLange begon rond een uur of acht met haar optreden, waarna een kleine pauze opgevuld met wat reclame boodschappen. Ik was inmiddels ook het GOLD vak aan het bestuderen om een strategisch plekje te bepalen voor a.s. zaterdag. Over de show is al veel geschreven, met name lovende woorden in de diverse media en eigenlijk kan ik me daar wel helemaal in vinden . Het geheel heeft een enorme indruk op me gemaakt, met name het visuele deel. Wat is dat prachtig gedaan! Eigenlijk kwam ik een paar ogen tekort! Daarom ben ik blij dat ik nog drie keer mag gaan!

Het podium is zo verdeeld dat Marco bij een groot deel van het publiek toch nog dichtbij kan zijn. Vanaf onze plek was die zwaaiende en kolkende massa geweldig om te zien. Het gehele decor was tijdens de verschillende nummers prachtig mooi vormgegeven en de dames die bij sommige nummers verschenen waren niet al te aanwezig, maar zorgden net voor dat beetje extra. Marco straalt van nature al passie en energie uit op het podium en dat werd door alles om hem heen alleen maar versterkt. Ik heb regelmatig met grote verwondering zitten kijken en van elke minuut genoten. Sommige nummers waren qua arrangement wat aangepast en daarbij vond ik de battle tussen de gitaren en de violen toch wel torenhoog uitsteken.
Halverwege het concert werd aandacht gevraagd voor het War Child project in Oeganda middels een filmpje en de verwijzing naar de Wish for War Child website. Bij de ingangen stonden vrijwilligers met collectebussen en na het filmpje liepen ze door het stadion. Ik vond het een waardevol moment, want ondanks dat het een groot feest is, wordt er ook stil gestaan bij de kindsoldaten in Oeganda. Overigens is het initiatief van een éénmalige donatie geweldig, al zijn periodieke donateurs zeer zeker ook nodig. Dus ben je nog geen Friend, geef je dan hier op! Ik heb geen flyers zien liggen om donateur te worden, wellicht een idee nog? .

Na afloop mochten Bets en ik samen met Marijke en de apenstaarten geheel onverwacht naar de meet en greet! Tijdens de laatste toegift sneakten wij naar boven toe en liepen via de zuidtribune bovenlangs naar de westtribune. Er werd wat heen en weer gebeld en ge-smst, maar onze redder Bennie pikte ons snel op. We moesten een beetje opschieten, want Marco had niet zo heel veel tijd, maar het was enorm tof dat hij die tijd voor ons toch nog vrij wilde maken. Nathalie schoot de foto’s en na wat heen en weer gepraat over het concert ging Marco snel door naar de verschillende VIP ruimtes.

Ik probeerde bij mijn ouders thuis in het logeerbed mijn gevoel dat ik had bij het concert en de M&G terug te halen, maar het lukte niet… Ik heb volgens mij alles in een soort van roes beleefd en viel tevreden in slaap. Mijn wekker liep alweer om 05:00 uur af *gaap* en nadat mijn lieve vader mij had afgezet op het station in Arnhem zat ik om 06:08 uur in de trein richting Alkmaar. Ik dacht dat ik in de kleine twee uur die de reis zou duren nog wel even kon slapen, maar niks was minder waar. Tot aan Duivendrecht lukte het niet, waarna ik mijn boek pakte. Dit hield ik tot aan Amsterdam Sloterdijk vol en toen werd ik toch wel moe. Net voor Alkmaar viel ik in slaap . Gelukkig voelde ik me daarna helemaal niet meer moe en het verbaasde me dat ik de dag redelijk goed ben doorgekomen. Op naar a.s. woensdag, want dan mag ik weer **joepie**.