Symphonica

Zaterdag was het zover, het moment waar in lang naar uit gekeken heb, het moment waarop in me verheugd had: Symphonica! Zaterdagochtend begon eigenlijk niet zo lekker, waarom? Zie hier voor de uitleg . Maar dit verhaal begint bij het vertrek uit Heerhugowaard. Roy bracht samen met onze kindjes mijn moeder naar het station en ik ging op de fiets. Dat was wel zo handig, want dan had ik de fiets ook bij de hand als ik weer terugkwam. Om 09:36 uur vertrok de trein richting Haarlem. Daar zouden we de eerste overstap (van drie) hebben. Na een tijdje kedeng kedeng, veel geklets en enkele overstappen kwamen we om tien voor half drie aan in Antwerpen. Gelukkig lag het hotel pal naast het station, dus vanaf het station konden we met de benenwagen naar het hotel. Even inchecken, naar de kamer toe, spullen achterlaten en dan weer naar buiten, Antwerpen stad in.

Tussentijds had ik Mathijs al gebeld (lang leve de mobiele telefoon) en we spraken af dat we elkaar zouden treffen zodra ik mijn DVD gehaald had bij de FRS. Dit was vrij snel gedaan, dus op naar de heren (Mathijs, Thomas en Erik). Ze zaten ergens op een plein, maar toen wij daar aankwamen zag ik veel mensen, maar geen Mathijs, Erik of Thomas . Bleek dat ze aan de andere kant van het beeld van Rubens zaten en we liepen dezelfde richting op om elkaar te treffen (linksom), hahaha! Even geknuffeld en gezoend en daarna opzoek naar en plek voor een lekker bakkie thee. Mathijs (ons lekkerbekkie :-p) wist wel een heel chique plekje waar je ook heerlijke gebakjes kan eten. Nou daar zeiden wij geen nee tegen natuurlijk. Even later kwamen ook Yvonne, Alie, Christina en Jolanda bij ons zitten. Een gezellige boel met al die Borsato-fans.

Na een tijdje trokken we weer de stad in om niet veel later de McDonalds onveilig te maken. Lekker een vette hap scoren. Dat mag toch best één keer in de zoveel tijd? . Intussen was de groep geslonken tot nog maar drie personen (mijn moeder, Erik en ik). We liepen nog langs ons hotel om mijn DVD weg te brengen en om me snel op te frissen en om te kleden. Rond vijf over zes stonden we voor de metro ingang te wachten op Mathijs, Thomas, Alie en Yvonne. Op naar het Sportpaleis, op naar Symphonica en wat had ik er zin in! Doordat we vrij laat waren, konden we achterin de enorme rij aansluiten. Mathijs en Erik namen even hun tactiek door over waar we zouden gaan staan en Yvonne en Alie mochten via de achteringang naar binnen, de bofbipsen.
Niet lang nadat wij waren aangekomen gingen de deuren open en in een mum van tijd waren we de controle gepasseerd. Echt een controle van niks. Flesjes water mochten gewoon mee naar binnen en tassen werden nauwelijks gecontroleerd. Maargoed, we waren binnen en de heren trokken een sprintje. Mijn moeder en ik er achteraan, zo de zaal in . Daar stond het al vijf rijen dik vooraan. Mathijs vond dat hij toch niet zo goed stond en hij ging Alie zoeken. Alie was snel gevonden en Mathijs stond met zijn flesje te zwaaien. Erik en Thomas wilden daar wel heen, maar ik had mijn bedenkingen. Voordringen ligt niet in mijn aard namelijk. Afijn, met het schaamrood op mijn kaken de heren gevolgd. Tot mijn grote verbazing hoorde ik niet echt veel gemopper, maar echt lekker voelde ik me er niet bij. Als er iemand was geweest die had gezegd: "Ja halloooooo, dit kan niet hoor!" Dan had ik rechtsomkeert gemaakt.

Ik hoorde dat Alie (de schat) een plekkie voor mij vooraan bij het hek had vrijgehouden. Echt lief! Nou en het was echt een mooi plekkie! Mijn moeder stond vlak achter me en enkele bekende prikborders stonden ook in de buurt. Het grote wachten tot het begin van de show begon. Ondertussen maak je even een babbeltje hier en daar, je probeert foto’s te maken met je telefoon (lukt niet echt) en te sms-en naar anderen (lukte niet). Een kwartier (of tien minuten?) voor de show begon het geblub. We zaten blijkbaar onder water ofzo, hahaha! En dat geblub hield wel een tijdje aan. Ik zei tegen Alie: "Doorzwemmen Alie, Marco begint niet voordat ook jij op het droge bent!" *grinnik*. De muziek begon en ik hoorde Mathijs tegen Thomas zeggen: "Ja, dat doek is mooi, ik had alleen verwacht dat het omhoog zou gaan." Lekker jong, gaat hij dat net voor het begin nog even verklappen .

Oja, ik vergeet helemaal te vertellen dat voor het concert mijn moeder niet lekker werd. Ze werd zwart voor haar ogen en heeft een tijdje op de grond gezeten. De chips, het water en de Dextro energy werd uit alle hoeken aangereikt, maar ze bleef niet lekker. We hebben even van plek geruild, zodat zij bij het hek kon staan en daar eventueel aan kon hangen. Maar mijn moeder wilde liever tegen het hek aan zitten. Dat leek me niet echt verstandig, maargoed. Uiteindelijk heeft ze (op 1 nummer na meen ik) het hele concert niet gezien, alleen gehoord… Maar wat heb ik genoten zeg! Enorm.

Marco oogde erg ontspannen en het straalde van iedereen van de band af dat er met plezier gespeeld werd. Het was prachtig, vanaf de eerste noot, tot het laatste applaus dat wegstierf. Het was zo enorm genieten om de muziek waar je van houdt te horen en dat allemaal versterkt met echte strijkers en een paukenist. Met name bij de ballads kwam dit mooi naar voren. Ook nummers die voorzien zijn van een nieuw jasje en daarom lekker verrassend uit de hoek komen, waren echte juweeltjes! Toen de frisse lucht weer binnenstroomde knapte mijn moeder weer wat op. Jaja, je moet heel wat warme lijven om je heen kunnen hebben als je praktisch vooraan staat . Alie zei dat zij de volgende keer wel op de tribune ging zitten met mijn moeder, Yvonne en ik gaan dan gewoon weer vooraan staan, ahaha (ja de echte die-hards). Na afloop heb ik nog even wat bekenden gedag gezegd of zij mij . We bleven even hangen, want als we meteen met de metro mee terug zouden gaan, dan zouden we als haringen in een tonnetje in die metro staan. Zelfs geruime tijd na afloop was dat nog steeds het geval.

Bij halte "Astrid" aangekomen stapten we weer uit en gingen direct naar het hotel. We waren doodop! Ik dacht dat ik wel meteen in slaap zou vallen na een warme douche, maar niets was minder waar . Ik had het koud, was aan de diaree en de adrenaline gierde nog door mijn lijf. Ik geloof dat ik twee uur wakker heb gelegen en toen pas in slaap ben gevallen. Helaas niet over Marco gedroomd, hahaha! Mijn moeder wel, de bofkont . Weet je wat nou zo leuk is? Ik mag 4 juni weer!!! En ik kijk er helemaal naar uit!