Tussen hemel en aarde

De laatste tijd loop ik rond met de vraag of er werkelijk meer is tussen hemel en aarde. Met veel interesse volg in het programma van Char of keek ik naar uitzendingen van Wonderen Bestaan. Maar aan de andere kant ben ik erg nuchter en soms vraag ik me af wat van al het getoonde op televisie nu werkelijk van waar is.

Nou moet ik zeggen dat een groot deel van mij gelooft in een andere dimensie dan alleen datgene wat we hier op aarde hebben. Dit zeg ik niet omdat ik geneigd ben te geloven wat er op de televisie getoond wordt (met of zonder bewijs), maar omdat ik in mijn leven ook een aantal onverklaarbare dingen heb meegemaakt. Eén daarvan, mijn oudste herinnering, is uit mijn jeugd. Ik zal ongeveer vier jaar geweest zijn. We woonden in Arnhem in een huis waar met name mijn ouders geen lekker gevoel bij hebben gehad. Zelf kan ik me daar niks van herinneren, maar het enige wat ik me wél kan herinneren is dat er ‘mensen’ waren die mij lastig vielen als ik op mijn slaapkamer lag. Mijn sterkste herinnering hierover is dat ze mijn matras lieten bewegen (net alsof er iemand onder mijn bed lag en tegen mijn matras duwde).

Mijn ouders hebben later, zonder dat ik het wist, een Indonesisch kleedje verbrand en daarna waren de ‘pesterijtjes’ over. Mijn zusje heeft weer een paar jaar later onze opa gezien aan het voeteneind van haar bed. Hij was een aantal jaar daarvoor overleden. Nou vraag ik me wel eens af of je als kind zijnde meer open staat voor contacten met de andere dimensie. Weer een aantal jaar later, we woonden nog steeds in Arnhem maar in een ander huis, zag ik in onze donkere gang opeens drie witblauwe bollen in de hoek bij het plafond. Ik ben hier zo van geschrokken dat ik me volgens mij sindsdien afgesloten heb om contact te willen/kunnen maken met die andere dimensie. Hier in huis maken we wel eens grapjes tegen elkaar als er onverwacht ergens een muziekdoosje gaat spelen of speelgoed van de kinderen ‘s avonds laat geluid maakt. Roy en ik zeggen dan tegen elkaar: "Ronn (Roys vader) is aan het buurten." Eigenlijk vind ik het wel een fijne gedachte dat overleden dierbare zouden kunnen zien hoe het met ons gaat. Zo kan opa Ronn af en toe kijken hoe het met zijn kleinkinderen gaat .

Zouden we eigenlijk teveel met andere dingen bezig zijn en zo niet open staan voor, ik noem het maar multidimensionale contacten? Ik vertelde mijn moeder laatst dat ik in september in een half slaap/waak toestand opeens een stem had gehoord die me deed denken aan de stem van mijn zusje. Zij woont sinds februari dit jaar met Rob en mijn neefje Berend in Canada. Mijn moeder vertelde toen dat het volgens haar in een periode was geweest waarin mijn zusje (Marjon) behoefte had aan wat meer contact. Ik vond het wel een frappante uitleg. Ookal ben ik heel erg nuchter, toch denk/hoop/geloof ik dat er ‘meer’ is. Ik hoop dat in de toekomst het me makkelijker af zal gaan om hier open voor te staan… Hoe denk jij hierover?