Twee weken in een notendop

Het valt ook niet mee om elke dag een stukje te schrijven . Maar met dit warme weer ga ik ook niet achter de pc zitten als het niet hoeft. Lekker buiten zitten en genieten van de zon en ‘s avonds genieten van de koelte die dan komt, heerlijk gewoon. Overdag spelen Eloy en ik vaak en ik ga daarna een boek lezen als hij op bed ligt.

Wellicht was ik aan ontspanning toe na de zeer drukke werkweken. Er lijkt zich geen komkommertijd aan te dienen bij ons op het werk. De één na de andere klus. Gelukkig ook maar, want zo blijven we lekker aan het werk, alhoewel een kleine adempauze wel zou lekker zijn . ‘s Avonds ga ik optijd naar bed en Roy zegt dan steevast: “Ga je nu al? Wat vroeg!” Maar wat is vroeg als om half 6 de wekker alweer gaat? Ik heb toch wel 7 tot 8 uur slaap nodig anders red ik het gewoon niet. Helaas voor Roy, maar op maandag, dinsdag en woensdag lig ik dus optijd in mijn bedje . Die rotmuggen hebben me trouwens alweer aardig te pakken gehad, ondanks de wierrook die ik voor het slapengaan trouw aansteek. Maar waarom ze mij nou moeten hebben en Roy niet…
Eloy heeft ook flink wat bulten. De plekken waar hij geprikt wordt, zijn ook hartstikke rood de eerste twee dagen, maar hij lijkt er geen last van te hebben. Waar hij nog wel last van heeft is de “Verlatingsangst”. Een vreselijk drama speelt zich af bij het KDV en Eloy stort zich helemaal ter aarde als ik aanstalte maak om weg te gaan. Het is zo ontzettend zielig om dat mannetje dan zo vreselijk te zien huilen en het liefst huil ik dan een potje met hem mee, maar dat zou geen goed voorbeeld zijn. Ik probeer Eloy af te leiden met speeltjes en zo vrolijk mogelijk te zijn om hem het gevoel te geven dat het allemaal niet zo erg is en dat ik hem heus wel op kom halen in de middag. Helaas begrijpt hij dat nog niet en ik heb ergens gelezen dat de kinderen ook echt de angst voelen dat het een afscheid voor altijd is. Als ik Eloy op kom halen is hij zo ontzettend blij om me weer te zien, hij wil dan zo graag knuffelen en houdt me heel stevig vast. Gelukkig zwaait hij nu wel naar de leidsters als we naar huis gaan en als hij goed gemutst is kan er ook nog wel een klein kusje vanaf.

Roy en ik hebben vorige week onszelf een etentje cadeau gedaan, vanwege het vele werk wat we in huis hebben gedaan. We zijn bij een restaurantje hier in de buurt gaan eten en het was ontzettend lekker en gezellig. Een leuk klein en knus restaurant aan het water met vriendelijk personeel. We komen zeker nog een keer terug daar.Het weekend daarna hebben we lekker gebarbecued met een stel vrienden en mijn ouders. Mijn schoonmoeder kwam ook langs, maar ze is niet blijven barbecuen vanwege een afspraak die ze al met een vriendin had staan. Ik had eerst de keuken voor mezelf, maar toen iedereen er was, stond de keuken opeens erg vol . Iedereen zat na het eten propvol, want er stonden zoveel lekkere dingen op tafel. Nadat het eten een beetje gezakt was en de thee op, gingen ze allemaal weer richting huis en Roy en ik bleven met een tevreden gevoel (en een opgeruimde keuken! ) achter.

Vandaag begonnen we aan een rustig weekend. We hadden het plan om te gaan zwemmen, maar dat werd omgezet in een middagje woonwinkel shoppen in Alkmaar. We hadden berekend dat we nog geld over hadden in ons meubelbudget en omdat we al eerder het één en ander opgeschreven hadden, gingen we vandaag weer kijken of we dat nog steeds mooi vonden. Uiteindelijk hebben we de twee laatste dingen van ons lijstje gekocht en hopelijk hebben we over zo’n drie maanden een geheel nieuw interieur.

Overigens is er vandaag weer een mijlpaal bereikt: Eloy liep los! Hij had de afgelopen weken wel elke keer kleine pasjes tussen de bank en tafel of tussen de tafel en de muur gedaan, maar vandaag stond hij midden in de woonkamer en liep zo naar de tafel toe. Zo ging dat een tijdje door. Eerst zitten, dan hurken, dan langzaam opstaan en dan lopen. Schitterend vond hij het en mocht het opeens pikdonker geworden zijn, dan had Eloy mij als richtpunt kunnen gebruiken, want ik glom van hier tot Tokyo, zo trots was ik op mijn ventje. Toen Roy wakker werd, heb ik verteld welke mijlpaal Eloy bereikt had en Roy reageerde daarop met de woorden: “En dat mis ik dan weer…”. Maar toen we na het douchen boven nog wat speelden, liep Eloy van Roy (die in de gang zat) naar mij (ik zat in zijn slaapkamer) en weer terug. Eloy kraaide van plezier en ook Roy glom van trots.