Vals alarm

Tjongejonge, wat kan wachten toch lang duren, hahaha. In de nacht van donderdag op vrijdag dacht ik dat het begonnen was, maar het bleek vals alarm. Ik ben sinds vorige week al wat verkouden en loop ontzettend te hoesten. Helemaal niet fijn als je hoogzwanger bent! Mijn buikspieren worden door die hoestbuien aardig op de proef gesteld en ik had op een gegeven moment ook spierpijn in mijn buik. Tja, wat wil je ook, ze zijn al aardig opgerekt en door die hoestbuien worden de spieren nog eens extra belast.

Ik werd in de nacht van donderdag op vrijdag wakker omdat ik wat vocht voelde. “Zouden mijn vliezen gebroken zijn?” dacht ik en er overviel me een gevoel van opluchting. Als dat zo zou zijn, dan zou de bevalling ook niet meer lang op zich laten wachten… Inmiddels voelde ik ook wat lichte weeën, al waren ze nog niet echt pijnlijk. Ik ben even opgestaan om warme anijsmelk te drinken en nam mijn potje (om vruchtwater op te vangen) met me mee, voor het geval dat. Nou, niks nakkes nada hoor . Ondertussen had ik nog steeds een wee-ig gevoel in mijn buik, al was het nog steeds niet pijnlijk, het gaf alleen een wat ongemakkelijk gevoel. Toen Roy op was gestaan heb ik toch maar even naar het ziekenhuis gebeld om mijn verhaal te vertellen en te vragen wat we het beste konden doen. We mochten langskomen, zodat zij daar wat vocht konden opvangen. Onderweg zei Roy: “Vorige keer gingen we ook op een vrijdag naar het ziekenhuis.” Ik zei: “Ja, en toen was het ook de 24e .”

Na een half uur (drie kwartier) aan het CTG-apparaat gelegen te hebben en een verbandje om gehad te hebben voor het vocht namen ze het laatste mee voor controle. Het wachten was op de uitslag hiervan. Maar zoals ik al zei, wachten kan lang duren . Ik was ondertussen in slaap gevallen toen de arts binnenkwam. Ze kon er niks van maken zei ze, dus ze wilde even een inwendig onderzoek doen. Ook daar kwam niks uit, alleen deelde ze mee dat ik mijn slijmprop aan het verliezen was. Van het vocht dat ze tijdens het onderzoek nog had opgevangen kon ze ook niks maken, dus werden we 4 uur (!) later naar huis gestuurd…

Eerste Kerstdag heb ik nergens last van gehad, maar in de nacht van zaterdag op zondag werd ik om vier uur wakker en voelde ik weer wat (voor)weeën. Na een flinke hoestbui voelde ik zelfs dat een deel van de slijmprop naar buiten kwam. Na 2,5 uur wakker gelegen te hebben ben ik maar opgestaan en gaan douchen. Ondertussen waren de (voor)weeën weer weggetrokken. “Hè, het zet weer niet door!” dacht ik teleurgesteld. Tja, het zou er toch wel een keer van moeten komen, denk ik (toch? ), maar waarom moet het dan zo lang duren.
Maar goed, we wachten af…