Verhuisd!

We zijn helemaal over! Donderdag 11 mei stonden drie verhuizers om half acht op de stoep met een gigantische vrachtwagen. Toen ik die zag dacht ik: "Jeetje hebben we zoveel spullen dat er zo’n grote wagen voor nodig is?!" Maar de wagen zat redelijk vol toen deze drie en een half uur later naar onze nieuwe woning reed. Een vriendin had me de dag voor onze verhuizing meegeholpen met inpakken, maar Roy en ik zijn even goed nog tot half twee s nachts bezig geweest. Na verloop van tijd denk je dat je alles gehad hebt, maar dat valt elke keer weer vies tegen.

De verhuiswagen reed voor ons uit naar Almere en Roy en ik pakten de laatste spullen in de auto en volgde een half uur later. Net voor Almere kwamen we de verhuiswagen tegen, maar ze reden de afslag voorbij! Een lichte paniek ontstond, hahaha, en Roy trapte stevig op de rem (op de snelweg! ), maar de verhuizers gaven aan dat ze even doorreden. (Later bleek dat een collega zijn eigen auto ging halen).

Eenmaal bij onze nieuwe huis aangekomen begon het grote uitladen. Er stond een auto net voor ons huis geparkeerd en ik heb geloof ik bij de halve straat aangebeld om te vragen van wie die auto was, maar ze wisten het allemaal niet. Toch ook wel aparte een manier om kennis te maken met iedereen, al heeft de overbuurvrouw het me denk ik niet in dank afgenomen, want ik belde haar uit bed (ze had nachtdienst). Uiteindelijk lukte het toch wel om de spullen redelijk snel uit te laden en nadat alles binnen of in de tuin stond ploften we moe op de bank.

‘s Avonds hebben we heerlijk bij haar gegeten en daarna zijn we teruggegaan naar onze huisje. Ik heb de bedden van de kinderen in elkaar gezet en Roy probeerde het internet aan de praat te krijgen. Iets wat hem niet lukte en na een hoop gezucht en gesteun heeft hij het opgegeven. We zouden de helpdesk wel bellen. Maar de volgende dag had ik binnen tien minuten een internetverbinding, hahaha!

De eerste avond hebben we als een blok geslapen, geen onderbroken nachten door huilende kinderen in ieder geval . Vrijdag stonden we ook vroeg op en ik reed met Roy mee naar zijn werk. Hij werkt nu alweer een jaar in Breukelen en ik wilde zijn werkplek wel eens bekijken. Om zeven uur stonden we in zijn kantoor . Het is een stuk korter rijden vanaf Almere, hihi. Om kwart voor acht nam ik de trein richting Arnhem en Eloy was helemaal verrast toen ik bij mijn ouders binnen kwam vallen. Ze zaten allemaal nog in pyjama en nadat ik de kinderen een week niet gezien had dacht ik even heerlijk te kunnen knuffelen met beide. Eloy knuffelde me helemaal plat, maar Shona wilde niks van me weten! Ze strekte haar handjes uit naar oma en keek me aan alsof ik een vreemde was, hihi. Gelukkig is het later op de dag weer goed gemaakt. ‘s Avonds hadden we nog een verjaardag in Elst en zaterdagochtend zijn we richting huis gegaan. Ons nieuwe huis welteverstaan! Eloy zei: "Nee, dat is niet het nieuwe huis, dat is Almere!" Eloy vond zijn kamer erg mooi en hij heeft een aantal keer geroepen: "Wat is het leuk in Almere!" We zijn inmiddels aardig gesetteld en alhoewel er nog het één en ander uitgepakt, in elkaar gezet en opgehangen moet worden voel ik me al aardig thuis hier.