Verlatingsangst

Shona zit in de fase die Verlatingsangst heet. Als we thuis zijn wil ze continu bij me zitten. En als ze niet bij me is en ik bijvoorbeeld een meter of twee van haar af sta dan begint ze te jengelen, te huilen en als het naar haar zin té lang duurt, te krijsen. Ze is een schatje hoor, maar dit is erg lastig. Ik weet ook niet zo goed hoe ik erop moet reageren en eigenlijk reageer ik erg kriegelig als je het mij vraagt. Ik kan namelijk slecht tegen krijsende kinderstemmetjes, vooral als er niks aan de hand is.

Op dat punt begrijpen Shona en ik elkaar dan ook niet. Voor Shona lijkt het alsof ik opeens weg ben, weg veiligheid en geborgenheid. Helemaal alleen in die grote kamer. Ze is natuurlijk niet alleen, maar Eloy en ik zitten blijkbaar te ver weg. Als ze wil, kruipt ze als een wervelwind door de kamer, maar als ze in begint te krijsen omdat ze angstig is, dan zit ze aan de grond genageld en wil ze geen kant op. Het enige wat dan nog helpt is haar oppakken en ja, dan is mevrouw stil. Ondertussen kan ik zelf geen kant op, afwassen lukt niet (daar heb je twee vrije handen voor nodig), de was in de machine doen gaat erg onhandig als op de ene arm een kind zit en zelfs naar de wc gaan moet in een razend tempo gebeuren. Het vreet energie van me en als we even samen spelen (blokjes stapelen, die ze dan met een mep omgooit) gaat het allemaal prima. Maar als ik besluit om even een andere kant op te gaan dan is het snel gedaan met de rust . Waarom hoor ik daar niks over van de leidsters bij het KDV? Of zou Shona daar geen last hebben van verlatingsangst?

Rond lunchtijd wil ik brood gaan smeren en weer begint Shona te krijsen, Eloy wil net op dat moment ook aandacht én de telefoon gaat. Ik zie dat mijn vader belt en neem op met een ge-irriteerd “Ja?!”. Of ik zijn mailtje heb ontvangen… Mijn schoonmoeder is vandaag namelijk jarig en ze zit op Curaçao deze week. Mijn ouders willen haar een fax sturen om haar te feliciteren en mijn vader vroeg zich af of wij ook een A4-tje wilde maken. Ja dat willen we best, alleen ehhh… de tijd ontbreekt nog. Maar dat gaf niet, hij zou de fax vanavond pas versturen. Met een schuldgevoel over mijn niet al te vriendelijke telefoongesprek hang ik weer op, voorzie Shona van een broodje en Eloy van brood en Yogi en plof op de stoel. Even rust… Heerlijk!

Waarom hebben moeders maar twee armen en niet vier? Zou een stuk handiger zijn op dit soort momenten .