Vrijwillig(ers) eten in Alkmaar

Vorige week zondag was de fanclubdag, ik loop gigantisch achter met loggen, laat staan met lezen van logjes, maar dat komt wel weer . De drukte van afgelopen twee weken (website Leontine!, vele weblogaanmeldingen en de daarbij behorende administratie en vragen voor de weblogjes én zo’n 400 foto’s van de fanclubdag online zetten) is weer een beetje gaan liggen, maar er staan weer andere projecten op stapel, die ook weer drukte met zich meebrengen. Allemaal leuke projecten waar ik me heel erg betrokken bij voel en ook ben, dus dat is alleen maar leuk.

Maar ik begon dus net over de fanclubdag. Dit jaar stond ik met mijn vriendinnetje Daniëlle bij de kassa/informatie. Een erg leuke plek vind ik zelf, want je hebt best wel veel aanspraak en eigenlijk zie je alleen maar blije mensen die de fanclubdag bezoeken. Het was vroeg die dag, half zes (!) liep mijn wekker af en om 10 over 7 haalde ik Daantje op. We reden terug naar Nathalie en ze was al op onze komst voorbereid; de thee stond klaar (helemaal goed :-L). Rond kwart voor acht reden we naar Nijkerk. Ik weet niet welke TomTom Marlies mee had, ze reed nog voor ons, maar ze wilde de A6 op richting weet-ik-veel-waar-behalve-Nijkerk. Gelukkig had ik DaanDaan naast me zitten en die vertelde me dat we precies de tegenovergestelde richting op moesten. Marlies en Jeroen volgden ons gelukkig. Maar ik wijd alweer uit over de fanclubdag, terwijl ik over gisteren wilde vertellen, hahaha! Wat ik nog wel even kwijt wil: De fanclubdag was geweldig! Prachtige locatie, goede organisatie en een goed geoliede machine aan vrijwilligers. Chapeau voor iedereen!

Gisteren mochten we vrijwillig gaan eten in Alkmaar. Een cadeautje van Marco aan alle vrijwilligers die hebben meegeholpen op de fanclubdag, de schat. Om 16:11 zou mijn trein vertrekken. Ik was iets eerder op het station en net toen ik het perron op liep zag ik een vertraagde trein vertrekken richting Amsterdam. “Kan gebeuren” dacht ik naïef. Maar ook onze trein had 15 minuten vertraging. We zouden de aansluiting in Amsterdam dus niet halen en ik belde teleurgesteld Selma op, met wie we hadden afgesproken. Gelukkig haalden we de intercity naar Schagen wel, dus we kwamen toch nog op tijd aan in Alkmaar. Een klein wandeling richting het centrum (*auw* verkeerde laarzen aan) en we kwamen aan bij Henry’s. Ik belde Selma weer en die stond al binnen, in goed gezelschap. Niet veel later stonden wij ook binnen en volgde een heerlijke knuffel met Marco (altijd lekker kan ik je zeggen ). Hij vroeg nog heel lief of ik het wel allemaal trok (zag ik er zo moe uit??), maar ik ben een taaie hoor Marco; een taai, hardwerkend en loyaal werkpaardje, hahaha! Onze prachtig uitziende gastvrouw Nathalie begroette ik ook en daarna volgde weer een heerlijke knuffel, maar dit keer met Selma.

Langzaam aan werd het drukker en we vroegen ons af of de ruimte nou kleiner was dan vorig jaar, hihi. Er werd gegroet, gezoend en geknuffeld, wat is het toch heerlijk om die grote groep bekende mensen te zien die allen een gemeenschappelijke deler hebben. De lekkerste hapjes verschenen gedurende de avond (top geregeld van Henry’s!!) en we hadden de grootste pret. De gesprekken, van oppervlakkig tot diepzinnig waren heerlijk evenals de witte zoete wijn. Er waren verschillende fotografen op locatie, waarvan Paparazzi Erik natuurlijk mijn favoriet is (vriend!). Ik heb de hele avond sterretjes gezien van de flitsers, hahaha!

Marco sprak iedereen toe, bedankte de hele groep vrijwilligers en sprak wederom zijn ‘liefdesverklaring’ uit naar Nathalie en herhaalde dat ook nog een keer of drie of vier :p. Maar we weten het hoor Marco en ik denk Nathalie nu ook wel, en anders: volgend jaar weer een kans, hahaha! , maar het is natuurlijk altijd leuk om te horen voor d’r.

We zouden de hele avond de kans hebben om een fotootje samen met Marco te maken of nog een handtekening te krijgen (Marco zou rondlopen zei hij…). Waarop Sonja heel droog riep: “Ik wil wel een handtekening!” Je snapt, ik rolde zowat van de bank.

Van buitenaf werden verschillende pogingen ondernomen om binnen te komen, maar na een vriendelijk woordje (“Sorry, besloten feestje”) ging bijna iedereen weer weg. Op één jonge dame na, die riep: “Ja, dat weet ik!” om vervolgens door te lopen. Ik dacht nog: “Ze werkt hier vast en komt mee helpen.” Maar dat bleek niet het geval… Helaas ‘eiste’ ze best een groot gedeelte Marco’s tijd op, zijn tijd voor de vrijwilligers… Erg jammer vond ik, maar het zal ongetwijfeld een goede reden hebben…

Ik heb me in ieder geval heerlijk vermaakt deze avond en toch nog een enkel klein momentje van Marco’s tijd weten in te pikken, welke Erik heeft vereeuwigd op een foto ). Rond half elf of voor elf uur (ik had 4 witte wijn op, dus de tijd was niet meer zo helder ), vertrok Marco nadat hij in een toespraak iedereen wederom bedankt had en nogmaals zei dat hij heel veel van Nathalie houdt . Ik begreep dat hij iets leuks zou gaan doen met haar, waarop Marlies weer gezegd zou hebben dat ze wel met hem naar de sauna wilde .

We bleven tot de late uurtjes en Nathalie zag dat ik aan het instorten was, maar ik zei: "Maak me maar wakker als we vertrekken", hihi. Marlies was niet lekker geworden eerder op de avond en heeft een deel van de avond boven doorgebracht, waar Dymphna haar bijstond. Toen we weggingen ondersteunde Nathalie en Daniëlle Marlies tot aan de garage en daar bleven we met z’n drietjes wachten tot Nathalie de auto had gehaald. Marlies werd voorin gezet met een grote Vomar tas (voor het geval dat ) en we reden naar Amsterdam. Nathalie bracht Marlies binnen en na een klein kwartiertje raceten we richting Almere. Daar werd ik de auto uitgeschopt , en na een warme verfrissende douche dook ik in bed om vervolgens 8 uur in coma te liggen en dan met een heerlijk gevoel weer wakker te worden.