Wendagje

Vandaag was het zover. ~~Mijn~~ ónze Shona ging vandaag een ochtend wennen. Ik deed heel opgewekt tegen haar, want als ik dingen zou gaan zeggen als: Spannend hoor, etc… dan zou ze het inderdaad spannend gaan vinden. Zo opgewekt als kon begon ik met mijn promo-praatje-voor-de-eerste-dag-naar-school. We zochten samen haar mooiste kleren uit en we hadden het over juf H.. de juf die Eloy ook heeft gehad en waar we allemaal weg van zijn. We deden een spelletje met dingen noemen die ze vandaag eventueel in de klas zouden gaan doen en ze liet horen hoe goed ze de sinterklaasliedjes kan zingen. Het was een vrolijke boel en Shona had er echt heel veel zin in.

Na het eten pakte ik samen met haar het broodtrommeltje in en die stopten we samen in haar rugzak die we voor school hadden uitgezocht. Haar blije koppie maakte me blij.

Helaas was Eloy afgelopen nacht ziek geworden, hij klaagde over oorpijn en dat het allemaal vreselijk veel pijn deed. Roy heeft hem toen paracetamol gegeven, maar in de ochtend zat er een heel zielig mannetje beneden. We besloten dat hij niet naar school hoefde, maar ja hij moest dus wel mee Shona wegbrengen. Met een heel vrolijk meisje, ze liep harder dan ons (en dat komt niet zo vaak voor), en een zielig mannetje liepen we naar school. Op school in de gang was ze nog heel vrolijk. Ze wilde zelf haar jas ophangen, maar ze kon er net niet bij. In de klas was het een drukte van jewelste en nadat we de juf hadden begroet kreeg Shona een ‘tantetje’ aangewezen. Een soort buddy zeg maar. Het was een meisje (A.) dat Eloy ook kende, want ze hadden ook bij elkaar in de klas gezeten. A. Was zo ontzettend lief voor Shona, ze stelde haar op haar gemak, speelde samen en heel af en toe wreef haar handje over Shona’s rug. Er waren overigens nog meer kinderen die Eloy kende, want het was de oude klas van Eloy (een combi groep 1/2).

Alle kinderen mochten even spelen met het speelgoed dat op de tafeltjes stond en na een klein kwartiertje moesten ze opruimen en gingen ze in de kring zitten. Eloy en ik stonden er samen buiten en ik probeerde steeds maar bemoedigend te lachen naar Shona. Ik zag aan haar koppie dat iets haar niet lekker zat en nou wist ik niet of ze het toch nog eng vond of dat ze naar de wc moest.
Na de kringactiviteiten zouden ze gaan buitenspelen en dat was ons moment om afscheid te nemen. Ik liep naar Shona toe en zei dat Eloy en ik naar huis gingen. Haar gezicht betrok en het zag er naar uit dat ze zou gaan huilen, maar toen ik haar vroeg of ze misschien moest gaan plassen zei ze ja. Ik zei dat ze dan naar de juf moest lopen om te zeggen dat ze naar de wc moest. Tot mijn verbazing deed mijn altijd verlegen meisje dat ook en zei met een duidelijke stem: "Juf, ik moet plassen!"
Tantetje A. mocht met haar mee om het allemaal te laten zien en uit te leggen en Eloy en ik liepen richting huis. Ik ging dus niet alleen, maar met mijn oudste kind weer naar huis. Onderweg belde ik de huisarts voor een afspraak en daarna hebben we het rustig aan gedaan. Eloy hing op de bank en ik deed mijn ding in huis.

Om 12 uur gingen we samen Shona weer ophalen en ze liep me gewoon zo voorbij! Ze had het erg leuk gehad, maar ze was heel erg boos dat ze ’s middags niet nog een keer naar school mocht, hahaha! Volgende week gaat ze nog een keer wennen en dan na de vakantie mag ze voor het eggie. Ik heb het gevoel dat ze snel gewend zal zijn op school.