Zo klein, zo vindingrijk

Op donderdag en vrijdag ben ik met Eloy thuis en hij vindt het dan heerlijk om door de woonkamer heen te kruipen en alles te pakken wat niet mag. Eigenlijk hadden we helemaal geen speelgoed hoeven kopen, want na twee tellen smijt hij het aan de kant en gaat op zoek naar afstandsbedieningen, slippers en vooral de modem. Dat laatste is natuurlijk heilig hier in huis , maargoed die knipperende lichtjes blijven aantrekkelijk.

Sinds zijn verjaardag heeft Eloy een loopauto, echt een heel mooi ding. Zijn beentjes zijn alleen nog een beetje te kort , hij kan net met zijn teentjes op de grond komen. Achteruit gaat allemaal prima, maar vooruit niet. Dus dan loop ik met hem op die auto door de kamer heen. Prachtig vindt hij dat.
We spelen ook vaak boven. Eloy kan dan lekker rondkruipen op de vloerbedekking in plaats van op die harde plavuizen in de woonkamer. Een kleed in de woonkamer leggen heeft geen zin, want binnen no time zit Eloy overal, behalve op dat kleed. Op zijn slaapkamer staat een stoel en nou lag hier gisteren een blauwe speelgoed krokodil op (waarom dat ding blauw is, is mij een raadsel, want volgens mij zijn krokodillen niet blauw maar groen). Die blauwe krokodil lag net buiten zijn bereik en Eloy dribbelde van de ene kant naar de andere kant en probeerde op allerlei mogelijke manieren dat ding te pakken, maar zijn armpjes waren net te kort (alweer tekort ). Het lukte hem dus niet om de krokodil te pakken. Een beetje gefrustreerd keek hij om zich heen en zag daar een speelgoed blok liggen. Dat is handig (ik zag bijna zo’n lampje aan gaan boven zijn hoofd)! Hij pakte het blokje op en smeet het tegen de krokodil aan. Ja hoor, hij had hem. Triomfantelijk draait Eloy zich om met de krokodil in zijn handje. Prachtig toch? Ik smolt helemaal!

Even later had hij zijn speentje in het vizier. Maar deze lag ook buiten zijn bereik, onder het bedje. Hij kroop van de ene kant naar de andere kant, ging helemaal plat op de grond liggen met zijn bovenlichaam en hoofd (kontje omhoog) en maar graaien… Weer lukte het niet! Volgens mij is Eloy wel 5 minuten bezig geweest om op allerlei mogelijke manieren het speentje te bemachtigen, maar uiteindelijk gaf hij op. Ik heb hem een klein handje geholpen en het speentje net binnen zijn bereik gelegd. Trots als een pauw pakte hij zijn buit en stopte het in zijn mond. Heerlijk als je kind zijn buit als een pronkstuk laat zien en erbij lacht van oor tot oor!