Family time in Nelson

De overige dagen dat we in Nelson waren hebben we heel rustig aan gedaan. We bereikten steeds meer standje ‘vakantie’ en het slaapritme kwam langzaam aan terug.

Omdat het weer fantastisch was hebben we veel aan, in en op het water doorgebracht. Nelson heeft er in ieder geval de omgeving voor. Zo hebben we een tijdje met mijn neefje en ons vieren lekker aan het water gelegen bij Lake Side Park. De kinderen bouwden zandkastelen en/of groeven kanalen waar ze water door heen lieten lopen. Manlief en ik vermaakten ons door te soezen, rond te kijken of te lezen, of wanneer het nodig was mee te bouwen aan de zandkastelen.
Het water was nog wel aan de frisse kant en het duurde ook wel een tijdje voordat ik daaraan gewend was. Daarna heb ik even een klein stukje gezwommen, maar eigenlijk was het net te koud om een tijdje in het water te blijven. De kinderen trekken zich niks van die kou aan; Zij renden zo het water in.

‘s Avonds werden we uitgenodigd voor een BBQ bij mijn zusje thuis. We haalden de boodschappen bij de Safeways en na een hotdog lag er een heerlijke steak op mijn bord. Een enorme lap vlees en lekkerrrr! Eigenlijk was het al lang kinderbedtijd, maar het was zo gezellig en we hadden vakantie, dus we deden niet zo moeilijk .

De volgende dag gingen we raften op de Slocan River met Silverspray Rafting. Dit was een kado van zuslief en mijn zwager. We werden enthousiast begroet door Kevin en na de nodige uitleg, standaard grapjes en het ondertekenen van een formulier kregen we allemaal een life jacket en een paddle.
Met ons zaten nog drie stellen wat oudere Canadezen in de boot. Het eerste stuk was vrij rustig, we hadden genoeg tijd om te genieten van de mooie omgeving en om foto’s te maken. Onder het varen vertelde Kevin veel over dingen die we tegen kwamen (waarom liggen bijv al die takken in het water op een bepaalde plek? Of waarom staan die paaltjes in het water?)
Nadat we redelijk bedreven waren in het paddelen en luisteren naar de commando’s van Kevin , kregen we de eerste versnellingen. Bij de eerste was het meteen raak; De boot draaide zo dat ik bij de eerste golf meteen kletsnat was, hahaha. Manlief en kinderen vonden dat wel erg grappig en de oogjes glommen van plezier. Het eerste stuk vonden de kinderen toch wat saai, hahaha. Bij de tweede versnelling kreeg manlief de volle laag (hehehe) en hoewel er toch wel enige spanning op de gezichtjes van de kinderen te lezen was: hun oogjes glommen van pret. Overigens kunnen de versnellingen (rapids) in verschillende categorieën verdeeld worden, van 1 (rustig) tot en met 6 (zeer wild). De eerste paar versnellingen die we tegen kwamen waren van de categorie 1 of 2. In het laatste deel kwamen we een paar rapids tegen van categorie 3. Vooraf instrueerde Kevin ons wat we moesten doen wanneer hij ‘Hang on!’ riep (paddle in 1 hand houden, met de andere hand het touw aan de zijkant van de boot vast pakken en naar binnen duiken. De kinderen moesten dan op hun knieën op de bodem van de boot duiken.)
Dochterlief vond het op een gegeven moment toch wel eng. Gelukkig voor haar waren het er maar twee rapids van categorie 3 voordat we de boot naar de kant brachten. De tijd was enorm snel gegaan, maar eenmaal op de kant zeiden we allemaal: dit was fantastisch! Met een blij gevoel reden we weer richting Nelson, ‘s middags zijn we nog naar een klein strandje geweest (Sunshine Beach) en hebben daar ook twee roofvogels gezien. Helaas had ik de telelens niet mee en de kleine camera was te langzaam om een goede foto te schieten. Na een middagje afkoelen aan en in het water zijn we bij mijn zusje thuis gaan eten. Ik heb voor ons allemaal een Italiaanse pasta gekookt en we hadden waterijs toe.