FNRS Ruiterbewijs
Sinds een jaar over drie rijd ik weer wekelijks paard, ik vind het heerlijk. We hebben een leuke gemengde groep: de jonkies en de oudjes. Ik behoor bij die laatste groep overigens (a). Samen met een lesgenootje en een ex-lesgenootje hadden we het al een keer over het behalen van ons ruiterbewijs gehad. We hadden bij ons op de manege (Pampushout in Almere) geïnformeerd, maar het was in eerste instantie niet mogelijk om de cursus daar te volgen. Toen we eindelijk tegen elkaar zeiden dat we ons maar eens moesten opgeven bij een andere manege werd ons ex-lesgenootje zwanger van haar vierde en vijfde, maar bleek ook dat ze bij ons de manege waren benaderd door de FNRS voor de cursus Leer buiten rijden met plezier. Deze cursus bestaat uit drie certificaten: CBR1 (CBR=Certificaat Buiten Rijden), CBR2 en afsluitend het FNRS Ruiterbewijs. We keken elkaar aan en zeiden: Dit gaan we doen! Zo gezegd, zo opgegeven. In oktober 2010 zijn we gestart met het CBR1.
Naast flink wat theorie krijg je ook praktijk op stal en natuurlijk wordt er ook gereden. Er wordt erg gelet op hoe je met je paard omgaat, hoe je rijdt, of je in balans bent en hoe je met situaties omgaat. De meeste theorie kent een ruiter die al langere tijd rijdt wel, maar er zijn toch ook wel dingen die weggezakt zijn in het geheugen. Het is dus best verfrissend om alles weer even op te halen. Daarnaast zijn met name de obstakeloefeningen erg leuk om te doen. Je leert hoe een paard kan reageren en hoe daarop in te spelen. De eerste cursus had ik een paard die heel wat aanmoediging nodig had in enge situaties; een rood/wit getreepte balk vond hij al heel spannend, en een zeil op de grond, nee daar ging hij beslist niet over heen. In de cursus komt dan aan bod hoe je hiermee om moet gaan. De vervolg cursussen koos ik voor Pino, de lieve, coole en vooral ook eigenwijze Fjord van de manege. Hij is gelukkig ook niet heel groot, want ik had nogal wat moeite met opstijgen bij de grotere paarden (nu ben ik zelf ook niet zo heel groot, maar qua lenigheid heb ik in de loop der jaren ook moeten inleveren 
). Het enige waarmee hij mij ‘verraste’ tijdens ons examen voor het CBR2 certificaat was het langs de hindernis sprinten in plaats van erover heen. Haha, de keren daarna was ik wel voorbereid, en soms toch ook weer niet zodat hij alsnog langs de hindernis vloog. Maargoed, met heel wat oefenen, ook op andere paarden, ging het springen toch wel redelijk. Al kreeg ik bij de ontvangst van mijn laatste certificaat (het Ruiterbewijs) de opmerking van de examinator dat ik toch wel aan het springen moet werken.
Vroeger sprong ik heel graag met Oscar (de pony waar ik veel op reed). Hij vond het te gek en we hebben heel wat parcourtjes afgelegd. Helaas springen we in onze manegeles erg weinig, daarentegen doen we wel heel veel basisoefeningen en rijden we regelmatig ook carrousel met elkaar (iets wat we vroeg ook veel deden). Maar sinds zondag 10 juli 2011 ben ik dus in het bezit van het FNRS Ruiterbewijs, hoera! Via Twitter kreeg ik na het behalen van het CBR2 certrificaat de vraag of ik nu een groter paard kreeg en na het behalen van mijn FNRS Ruiterbewijs of ik naar Arnhem kwam ruiteren en of ik een paard ging kopen. Nou is dat laatste wel een droom van me, maar ik denk dat het er voorlopig nog niet in zit. In ieder geval blijf ik lekker wekelijks bij de manege rijden in onze gezellige gemengde groep.
Leave a comment