Annemarie's website

IJslanders in Kuinre

Wat is het toch heerlijk om op een paardenrug door het bos heen te rijden. Gisteren deden we dat ook, dit keer weer op IJslanders. Samen met Daniëlle, Asmara en Nathalie reden we eerst naar Kuinre, op bezoek bij stal Foxan. We kwamen aan op nummer 1, maar dat moest dus nummer 3 zijn. Die zwart/witte beesten leken ook in de verste verte niet op een IJslander, we zaten dus bij de buurman . Een paar honderd meter verderop werden we door Sandra en Merel verwelkomd. Na een vlotte kennismaking kregen we de vraag wat voor soort paard we wilde berijden. Ik houd wel van een makkelijk beestje waarop Sandra mij het halster van Vinur in mijn handen drukte. Nadat ieder van ons een halster had gekregen liepen we richting de paddock waar we met nieuwsgierige blikken werden verwelkomd. Nathalie ving samen met Sandra eerst Kemba en Gáta (voor Asmara), daarna liepen we richting een prachtige isabelkleurige IJslander; Vinur. Ik was opslag verliefd, want hij had ook meteen de kleur die zwaar favoriet is bij mij. Vinur betekent vriend vertelde Sandra. Daniëlle kreeg een prachtige merrie mee, Satya en Sandra nam Dúx mee. Welke Merel onder haar hoede had is me ontschoten, maar het was nog een jong paardje.

We namen ze mee richting de loopstal en helaas voor de andere IJslanders moesten zij buiten blijven, waar ze ons eigenlijk nieuwsgierig mee naar binnen volgden. De paarden kregen een heerlijke poetsbeurt van ons, en alleen dat al is erg leuk. Nadat we de paarden hadden gepoetst mochten we ze met hulp van Sandra opzadelen. Voor Vinur kreeg ik een boomloos zadel mee en ze zei erbij dat ze benieuwd was hoe dit zou voelen.

Nadat we allemaal klaar waren stegen we één voor één op, ook weer met hulp en aanwijzigen van Sandra. Allemaal erg prettig om aanwijzigingen te krijgen want zo leer je toch ook weer nieuwe dingen of ga je nadenken over de dingen die je normaal anders doet. Asmara zat met een verbeten bekkie te wachten op wat zou komen. Het was allemaal erg spannend, maar tegelijkertijd ook erg leuk voor haar. De spanning nam soms de overhand, maar ik zag zo nu en dan ook dat ze enorm genoot. We reden de weg af richting de dijk en werden verschillende keren verrast door verkeer, waar het doorgaans erg rustig was. Op de dijk al mochten we een stukje tölten en wat een genot was het om dat samen met Vinur te doen. Het leek alsof ik zeer comfortabel op een kussentje zat! Ik kon helaas de rest van de dames niet zien, want zij reden achter mij, waar Merel me voor bleef. Ik genoot en nu ik er zo over schrijf geniet ik nog steeds. We reden richting het bos waar we hele stukken in stap aflegden en ook stukken in tölt. Het weer werkte ook nog eens mee en af en toe keek ik naar de andere drie meiden. Stuk voor stuk zag ik genietende koppies.

Sandra vertelde en vertelde. Ze heeft erg leuke humor, vertelt ook makkelijk en maakte Daniëlle onder andere wijs dat er gevaarlijke beestjes in het bos woonde, de zgn. munzels. Je had ze in verschillende soorten, namelijk de watermunzels, boommunzels enz…  Ze laten de paarden schrikken, maar mensen zien ze niet.
We hebben gelachen, genoten, gepraat, voetje vrijen (met Daniëlle) wat overging in beentje vrijen met Daniëlle. Asmara genoot en ze zei toen ik naast haar kwam rijden: “Ik vind het leuk om zo samen te rijden”. Nadat Vinur een vennetje van urine had aangelegd liet hij Gáta niet eens rustig uitplassen, de doerak . Sandra vroeg hoe ik Vinur vond rijden en ik kon niet anders zeggen dat hij vreselijk lief is en super lekker rijdt. Vinur was haar vroegere wedstrijdpaard en ze vertelde nog een leuke anekdote over de rentelbaan waar Vinur voor de start gapend in de startbox stond, zich daarna pijlsnel in rentelgang over de 250 meter baan begaf en aan de finish weer gapend stond.

Na het rijden heeft Sandra nog even een foto van ons gemaakt en daarna konden we de paarden afzadelen, poetsen, hoeven krabben en kregen ze te eten. We mochten ze daarna loslaten in de loopstal en Sandra zei tegen ons dat we even buiten moesten gaan staan, want de paarden zouden vanuit de paddock/loopstal naar de wei gaan. Nadat ze het touw had weggehaald galoppeerden ongeveer 45 paarden tegelijkertijd richting de wei. Een prachtig gezicht! Wij volgden in een veel rustiger tempo om naar de veulens te kijken.

We namen afscheid van Sandra (Merel was al gevlogen volgens mij) toen het al bijna vijf uur was (!). Moe doken we de auto in waar we met een zeer tevreden en gelukkig gevoel richting Almere reden.

Ik heb super genoten en zou graag nog een keer terugkeren naar Kuinre!