Bijna een jaar geleden hadden hadden mijn paardrijdende vriendinnen en ik afgesproken om weer eens een ritje in de buitenlucht te maken. Ine kwam met het briljante idee om ons kennis te laten maken met haar oude en nog steeds durende liefde: de IJslandse paarden. In de weken voor onze afspraak speurde ik het www af om me 'in te lezen' en ik raakte steeds enthousiaster over dit paardenras. Ik las artikelen, verhalen en bekeek filmpjes op YouTube. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en gisteren was het zover!
Omdat die IJslanderitis niet meer weg wil gaan (en dat vind ik helemaal niet erg) ik hopelijk in de toekomst meer te maken zal gaan hebben met het IJslandse wereldje, vond ik dat een MWO (Marjo van de Wetering Orginal) niet mocht ontbreken. De stoute schoenen trok ik snel aan en stuurde een mailtje richting Marjo. Ze antwoordde heel enthousiast en na wat over en weer mailen over kleur en patroon vroeg ik aan Marjo of ze een echte IJslandse trui voor mij wilde breien.
Begin oktober vorig jaar trokken Daniƫlle en Nathalie (helaas zonder Ine) naar Vlieland. We zouden daar een weekendje doorbrengen in een, naar later bleek, superleuk en knus huisje en in de buitenlucht op een IJslander.